Tag Archives: ιστορία

Σαν Σήμερα: Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης

29 Μάι.

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία μόνο κατ’ όνομα υπήρχε τις παραμονές της Άλωσης. Ήταν περιορισμένη, κυρίως, στην περιοχή γύρω από την Κωνσταντινούπολη και σε κάποιες σκόρπιες περιοχές, όπως το Δεσποτάτο του Μυστρά. Οι θρησκευτικές έριδες, οι εμφύλιες διαμάχες, οι σταυροφορίες, η επικράτηση του φεουδαρχισμού και η εμφάνιση πολλών και επικίνδυνων εχθρών στα σύνορά της είχαν καταστήσει την πάλαι ποτέ Αυτοκρατορία ένα «φάντασμα» του ένδοξου παρελθόντος της.

Το Βυζάντιο σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή της ιστορίας του με την οθωμανική λαίλαπα προ των πυλών του, δεν μπορούσε να ελπίζει παρά μόνο στη βοήθεια της καθολικής Ευρώπης, η οποία όμως ήταν μισητή στους κατοίκους της Κωνσταντινούλης. Η ύπαρξη «Ενωτικών» και «Ανθενωτικών» δίχαζε τους Βυζαντινούς. Ωστόσο, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έκανε μια απέλπιδα προσπάθεια, στέλνοντας πρεσβεία στον πάπα Νικόλαο Ε’ για να ζητήσει βοήθεια. Ο Πάπας έβαλε και πάλι ως όρο την Ένωση των Εκκλησιών, αλλά αποδέχθηκε το αίτημα του αυτοκράτορα να στείλει στην Κωνσταντινούπολη ιερείς, προκειμένου να πείσουν τον λαό για την αναγκαιότητα της Ένωσης.

Οι απεσταλμένοι του Πάπα, καρδινάλιος Ισίδωρος και ο αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης Λεονάρδος, λειτούργησαν στην Αγία Σοφία, προκαλώντας την αντίδραση του κόσμου, που ξεχύθηκε στους δρόμους και γέμισε τις εκκλησίες, όπου λειτουργούσαν οι ανθενωτικοί με επικεφαλής τον μετέπειτα πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Το σύνθημα που κυριαρχούσε ήταν «Την γαρ Λατίνων ούτε βοήθειαν ούτε την ένωσιν χρήζομεν. Απέστω αφ’ ημών η των αζύμων λατρεία».

Το μίσος για τους Λατίνους δεν απέρρεε μόνο από δογματικούς λόγους. Η λαϊκή ψυχή δεν είχε ξεχάσει τη βαρβαρότητα που επέδειξαν οι Σταυροφόροι στην Πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, ενώ αντιδρούσε στην οικονομική διείσδυση της Βενετίας και της Γένουας, που είχε φέρει στα πρόθυρα εξαθλίωσης τους κατοίκους της Αυτοκρατορίας, αλλά και στην καταπίεση των ορθοδόξων στις περιοχές, όπου κυριαρχούσαν οι καθολικοί.

Αντίθετα, οι Οθωμανοί φαίνεται ότι συμπεριφέρονταν καλύτερα προς τους χριστιανούς. Πολλοί χριστιανοί είχαν υψηλές θέσεις στην οθωμανική διοίκηση, ακόμη και στο στράτευμα, ενώ κυριαρχούσαν στο εμπόριο. Οι χωρικοί πλήρωναν λιγότερους φόρους και ζούσαν με ασφάλεια. Έτσι, στην Κωνσταντινούπολη είχε σχηματισθεί μία μερίδα που διέκειτο ευνοϊκά προς τους Οθωμανούς. Την παράταξη αυτή εξέφραζε ο Λουκάς Νοταράς με τη φράση «Κρειττότερον εστίν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν».

Από τις αρχές του 1453 ο Μωάμεθ προετοιμαζόταν για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Με έδρα την Ανδριανούπολη συγκρότησε στρατό 150.000 ανδρών και ναυτικό 400 πλοίων. Ξεχώριζε το πυροβολικό του, που ήταν ό,τι πιο σύγχρονο για εκείνη την εποχή και ιδιαίτερα το τεράστιο πολιορκητικό κανόνι, που είχαν φτιάξει Σάξωνες τεχνίτες. Στις 7 Απριλίου, ο σουλτάνος έστησε τη σκηνή του μπροστά από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού και κήρυξε επίσημα την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης.

Ο αγώνας ήταν άνισος για τους Βυζαντινούς, που είχαν να αντιπαρατάξουν μόλις 7.000 άνδρες, οι 2000 από τους οποίους μισθοφόροι, κυρίως Ενετοί και Γενουάτες, ενώ στην Πόλη είχαν απομείνει περίπου 50.000 κάτοικοι με προβλήματα επισιτισμού. Η Βασιλεύουσα περιβαλλόταν από ξηράς με διπλό τείχος και τάφρο. Το τείχος αυτό, που επί 1000 χρόνια είχε βοηθήσει την Κωνσταντινούπολη να αποκρούσει νικηφόρα όλες τις επιθέσεις των εχθρών της, τώρα ήταν έρμαιο του πυροβολικού του σουλτάνου, που από τις 12 Απριλίου άρχισε καθημερινούς κανονιοβολισμούς.

Οι Τούρκοι προσπάθησαν πολλές φορές να σπάσουν την αλυσίδα που έφραζε τον Κεράτιο κόλπο και προστάτευε την ανατολική πλευρά της Κωνσταντινούπολης. Στις 20 Απριλίου ένας στολίσκος με εφόδια υπό τον πλοίαρχο Φλαντανελλά κατορθώνει να διασπάσει τον τουρκικό κλοιό μετά από φοβερή ναυμαχία και να εισέλθει στον Κεράτιο, αναπτερώνοντας τις ελπίδες των πολιορκούμενων.

Ο Μωάμεθ κατάλαβε αμέσως ότι μόνο το πυροβολικό του δεν έφθανε για την εκπόρθηση της Πόλης, εφόσον παρέμεινε απρόσβλητος ο Κεράτιος. Με τη βοήθεια ενός ιταλού μηχανικού κατασκεύασε δίολκο και τη νύχτα της 21ης προς την 22α Απριλίου, 70 περίπου πλοία σύρθηκαν από τον Βόσπορο προς τον Κεράτιο. Η κατάσταση για τους πολιορκούμενους έγινε πλέον απελπιστική, καθώς έπρεπε να αποσπάσουν δυνάμεις από τα τείχη για να προστατεύσουν την Πόλη από την πλευρά του Κεράτιου, όπου δεν υπήρχαν τείχη.

Η τελική έφοδος των Οθωμανών έγινε το πρωί της 29ης Μαΐου 1453. Κατά χιλιάδες οι στρατιώτες του Μωάμεθ εφόρμησαν στη σχεδόν ανυπεράσπιστη πόλη και την κατέλαβαν μέσα σε λίγες ώρες. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, που νωρίτερα απέκρουσε με υπερηφάνεια τις προτάσεις συνθηκολόγησης του Μωάμεθ, έπεσε ηρωικά μαχόμενος. Αφού έσφαξαν τους υπερασπιστές της Πόλης, οι Οθωμανοί Τούρκοι προέβησαν σε εκτεταμένες λεηλασίες και εξανδραποδισμούς. Το βράδυ, ο Μωάμεθ ο Πορθητής εισήλθε πανηγυρικά στην Αγία Σοφία και προσευχήθηκε στον Αλλάχ «αναβάς επί της Αγίας Τραπέζης», όπως αναφέρουν οι χρονικογράφοι της εποχής.

sansimera.gr

Advertisements

Η Γενοκτονία των Ποντίων

19 Μάι.

image

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανές δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.

Το 1908 ήταν μια χρονιά – ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.

Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.

image

Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!

Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.

Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Παρακολουθήστε το «H ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

πηγή:  sansimera.gr

Αυτές είναι οι 4 σπουδαιότερες πόρνες που άλλαξαν την πορεία της ιστορίας

15 Φεβ.

haremΜία γυναίκα, ένας άντρας, ένα ον τέλος πάντων που έχει τα κότσια να ξεμοναχιάζεται σε ημισκότεινα δρομάκια, ξενοδοχεία ημιδιαμονής, αυτοκίνητα και νταλίκες με αγνώστους που θα μπορούσαν να είναι οτιδήποτε και παρ’ όλα αυτά έχουν την ικανότητα να χαρίζουν απερίσπαστα απόλαυση, τότε είναι ικανές για πολύ υψηλότερα πράγματα απ’ όσο νομίζουμε. Απόδειξη οι ακόλουθες μεγάλες εκδιδόμενες της ανθρώπινης ιστορίας:

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΣΠΑΣΙΑ

Διάσημη εταίρα (προσοχή: όχι παλλακίδα) του Χρυσού Αιώνα, με εκπαίδευση, περιουσία και τρομερό κύκλο πολιτικά ισχυρών ανδρών, προεξάρχοντος του Περικλή. Οι δυο τους μεγαλούργησαν, ενώ η Ασπασία ήταν πίσω από την αποστολή εκστρατευτικής δύναμης κατά της Σάμου που είχε καταστροφικά αποτελέσματα για τους Αθηναίους. Μετά το θάνατο του Περικλή, η Ασπασία έγινε εταίρα του Λυσικλή.

Η ΡΑΑΒ

Γέννημα θρέμμα των πορνείων της Ιεριχούς του 1400 π.Χ., η Ραάβ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορία του έθνους του Ισραήλ.

Ο Ιησούς του Ναυή, διάδοχος του Μωυσή και αρχηγός των Ισραηλιτών, θέλησε να οδηγήσει το λαό του από την περιοχή της Ιορδανίας στην Ιεριχώ. Για να το πετύχει αυτό έστειλε δύο κατάσκοπους στην περιοχή, οι οποίοι διάλεξαν να μείνουν στον οίκο της Ραάβ. Η Ραάβ όχι μόνο τους προσέφερε φιλοξενία αλλά τους έκρυψε και από τους στρατιώτες του βασιλιά της Ιεριχούς για να καταφέρουν τελικά να επιστρέψουν με πολύτιμες πληροφορίες στον Ιησού του Ναυή.

Όταν οι Ισραηλίτες κατέλαβαν την Ιεριχώ, αναγνώρισαν την προσφορά της Ραάβ που γλίτωσε από την ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης. Σύμφωνα με το Ταλμούδ, ασπάστηκε την Ιουδαϊκή θρησκεία παντρεύτηκε κάποιον ισχυρό άντρα, πιθανώς τον ίδιο τον Ιησού του Ναυή.

ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ ΘΕΟΔΩΡΑ

Από εταίρα αυτοκράτειρα! Η σεξομανής Θεοδώρα βρέθηκε από τους δρόμους της Κωνσταντινούπολης στο θρόνο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Σύμφωνα με τον Προκόπιο, η Θεοδώρα ήταν τόσο αδηφάγα σεξουαλικά που συχνά πήγαινε για «πικνικ» με δέκα άντρες (Βενετούς) και τους τριάντα υπηρέτες τους. Μια φράση που της αποδίδει ο Προκόπιος είναι η εξής: «Η φύση δυστυχώς δε φρόντισε να ανοίξει εξίσου όλες τις διόδους στο άνθος μου.»

Κατά τη διάρκεια της παντοκρατορίας της, η Αυτοκράτειρα Θεοδώρα πέρασε νόμους που απαγόρευαν την πορνεία, επέβαλλαν την θανατική ποινή στους βιαστές και καθιέρωσαν δικαιώματα ιδιοκτησίας στις γυναίκες. Σε πολιτικό επίπεδο ήταν καθοριστική η συμβολή της στη Στάση του Νίκα όπου και έπεισε τον Ιουστινιανό να παραμείνει στην Πόλη και να καταπνίξει την επανάσταση.

ΝΕΛ ΓΚΟΥΙΝ

Κόρη του Τόμας Γκουίν, λοχαγού του στρατού των Κοινοβουλευτικών στον Αγγλικό εμφύλιο και της Μαντάμ Γκουίν μιας αλκοολικής και υπέρβαρης ιδιοκτήτριας πορνείου, η Νελ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής της ηλικίας δουλεύοντας σαν πόρνη.

Η ζωή της πήρε άλλη τροπή όταν γνώρισε τον βασιλιά Κάρολο Β’. Η συνάντηση των δύο κανονίστηκε από το δεύτερο στην ιεραρχία δούκα του Μπάκινγχαμ που ήθελε να παραγκωνίσει τις βασικές ερωμένες του βασιλιά και να έχει έναν άνθρωπο δικό του πολύ κοντά στο βασιλιά. Η επικράτηση της Γκουίν επί των άλλων συνοδών δεν ήταν εύκολη. Για να γίνει η Γκουίν πρώτη ερωμένη του βασιλιά χρειάστηκε ένα εκρηκτικό μείγμα ερωτισμού, χάρης, τακτικών κινήσεων αλλά και ανθρωποκτονιών. Το καθιερωμένο απογευματινό τσάι για πολλές ερωμένες του βασιλιά ήταν και το τελευταίο.

iefimerida.gr

Τα 10 φονικότερα γεγονότα της ανθρώπινης δράσης

15 Φεβ.

Oταν οι ανθρώπινες ζωές είναι… στραγάλια!Τα κορυφαία κοσμοϊστορικά γεγονότα, αυτά που δίνουν άλλη τροπή στην πορεία του κόσμου αναδιατάσσοντας τον ρου της ιστορίας, διεκδικούν πολύ βαρύ φόρο σε ανθρώπινο αίμα.

Σε ολόκληρη την ανθρώπινη δράση θα συναντήσουμε παγκόσμια συμβάντα που έσπειραν όλεθρο και καταστροφή, αφήνοντας πίσω θάνατο και απερήμωση. Υπάρχουν ωστόσο και μερικά ορόσημα της παγκόσμιας ιστορίας της φρίκης που έκαναν τη διαφορά σε επίπεδο θανάτου.

Κι ενώ κάποια είχαν διάρκεια μόνο μερικά χρόνια, κάποια άλλα θα κρατούσαν αιώνες, ανεβάζοντας τους αριθμούς σε δυσθεώρητα επίπεδα.

Ας δούμε λοιπόν τα 10 ζοφερότερα γεγονότα της Ιστορίας σε επίπεδο διεκδίκησης ανθρώπινων ζωών, έχοντας ωστόσο πάντα υπόψη ότι οι ακριβείς αριθμοί αποτελούν μέχρι και σήμερα αντικείμενο έντονης ιστορικής διαμάχης, με την καθολική συναίνεση να λείπει από το σύνολο σχεδόν των πηγών.

Επιπλέον, θα επικεντρωθούμε σε παγκόσμια συμβάντα που προκάλεσε ο άνθρωπος στον άνθρωπο, αφήνοντας εκτός φυσικές καταστροφές και «εκδικητικές πράξεις» της Φύσης…

Το δουλεμπόριο στον Ατλαντικό
Εκτίμηση: 15 εκατομμύρια ζωές

topdthcr1

Οι δουλεμπορικοί δρόμοι του Ατλαντικού Ωκεανού «εγκαινιάστηκαν» τον 16ο αιώνα και έφτασαν στον κολοφώνα τους κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, μέχρι την οριστική αποπομπή της δουλείας από τη Δύση στον 19ο αιώνα. Η κινητήριος δύναμη πίσω από το εμπόριο ανθρώπινων ζωών ως σκλάβων ήταν η ανάγκη των ευρωπαϊκών χωρών να εγκαθιδρύσουν την ηγεμονία τους στις αποικίες και κυρίως τον Νέο Κόσμο. Ευρωπαίοι και αμερικανοί έποικοι βασίστηκαν λοιπόν στη χρήση σκλάβων από τη Δυτική Αφρική κυρίως για να καλύψουν τις τεράστιες αναπτυξιακές ανάγκες των νέων εδαφών. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των ανθρώπων που πέθαναν ως σκλάβοι ποικίλει, ο κανόνας ωστόσο υποδεικνύει ότι για κάθε 10 σκλάβους που έμπαιναν στο δουλεμπορικό, οι 4 θα χάνονταν εξαιτίας της κακομεταχείρισης…

Η μετάβαση στη δυναστεία των Μινγκ
Εκτίμηση: 30 εκατομμύρια ζωές

topdthcr2

Ο ξακουστός Κουμπλάι Χαν, εγγονός του Τζένγκις Χαν, ίδρυσε τη δυναστεία των Γουάν γύρω στα 1260. Η δυναστεία θα αποδεικνυόταν ωστόσο αδύναμη, με τη διάρκεια ζωής της να περιορίζεται στον έναν αιώνα ζωής, μέχρι την οριστική της πτώση το 1368. Το χάος κυβέρνησε τη χώρα ήδη από το λυκαυγές της ηγεμονίας των Γουάν, με τη γη να μαστίζεται από πολέμους φυλών, πολιτικές αντιπαλότητες, έριδες μεταξύ του λαού και βέβαια λιμό. Τα βίαια γεγονότα και οι απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης του πληθυσμού θα διεκδικούσαν βαρύτατο φόρο αίματος, αφήνοντας την αχανή χώρα στην καταστροφή. Μετά το φιάσκο των Γουάν, θα αναλάμβανε η δυναστεία των Μινγκ, η οποία χαρακτηρίζεται ως μια από τις μακροβιότερες εποχές κοινωνικής σταθερότητας και έννομης διακυβέρνησης που γνώρισε ποτέ η οικουμένη…

Η επανάσταση της δυναστείας Γιαν
Εκτίμηση: 36 εκατομμύρια ζωές

topdthcr3

Περίπου 500 χρόνια πριν από τους Γουάν, η δυναστεία των Τανγκ κυβερνούσε την Κίνα, χωρίς βέβαια να είναι όλοι ευχαριστημένοι με το γεγονός. Ο στρατηγός της Βόρειας Κίνας An Lushan επιδίωκε εδώ και καιρό να αναλάβει τον έλεγχο της χώρας, αναγορεύοντας τον εαυτό του αυτοκράτορα και ιδρύοντας τη δυναστεία των Γιαν. Η εξέγερση του Lushan κράτησε από το 755-763, όταν και η δυναστεία των Γιαν εξολοθρεύτηκε από την αυτοκρατορία των Τανγκ, όχι ωστόσο χωρίς βαρύτατο φόρο αίματος, τέτοιο μάλιστα που η δυναστεία των Τανγκ δεν θα ορθοποδούσε έκτοτε ποτέ…

Η επανάσταση του Ουράνιου Βασιλείου
Εκτίμηση: 40 εκατομμύρια ζωές

topdthcr4

Χίλια χρόνια αργότερα και η Κίνα μπαίνει και πάλι στο προσκήνιο της φρίκης, αυτή τη φορά βέβαια με τη βοήθεια Γάλλων, Βρετανών αλλά και αμερικανών μισθοφόρων. Ήταν στα 1850 όταν η δυναστεία των Κινγκ κυβερνούσε την Κίνα, με τα προ-επαναστατικά προβλήματα ωστόσο να συνεχίζουν να υφίστανται: οικονομικές και φυσικές καταστροφές έφεραν τα πάνω-κάτω στην αυτοκρατορία, για να μη μιλήσουμε για τους Ευρωπαίους και τον εθισμό στο όπιο που έφεραν μαζί τους στην Κίνα. Ο Hong Xiuquan δεν μπορούσε να κάνει άλλο υπομονή και αποφάσισε να δράσει επαναστατικά, αναγορεύοντας τον εαυτό του αυτοκράτορα του κράτους που ονειρευόταν και κηρύττοντας ότι ήταν ο μικρότερος αδερφός του Ιησού Χριστού! Το Ουράνιο Βασίλειο του Hong θα έφερνε βέβαια μακελειό και σπαραγμό στην αυτοκρατορία, με την επανάσταση να ξεσπά την ίδια περίπου εποχή με την Αμερικανική Επανάσταση, αν και θα αποδεικνυόταν απείρως πιο φονική…

Ο Μεγάλος Κινεζικός Λιμός
Εκτίμηση: 43 εκατομμύρια ζωές

topdthcr5

Έναν αιώνα αργότερα και είμαστε πλέον στην κομμουνιστική Κίνα: η περίοδος 1958-1961 θα έμενε στην κινεζική ιστορία ως «το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός», γινόμενη η τραγική απόδειξη του τι μπορεί να συμβεί όταν προσπαθεί μια διακυβέρνηση να επιφέρει τόσο ραγδαίες αλλαγές στην κοινωνία σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Παρά το γεγονός ότι ο λιμός οφειλόταν στην παρατεταμένη ξηρασία και τις κακές καιρικές συνθήκες, η καταστροφή μπορεί να ιδωθεί ως άμεση συνέπεια της κυβερνητικής απόφασης να μεταμορφώσει άμεσα την αγροτική οικονομία της χώρας σε μια σύγχρονη κομμουνιστική κοινωνία: οι κινέζοι χωρικοί αποκαλούν τη μοιραία τριετία ως τα «τρία πικρά χρόνια» της σύγχρονης ιστορίας της χώρας. Μερικές δεκαετίες βέβαια αργότερα, η κινεζική οικονομία θα επικρατούσε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου…

Οι σοβιετικές μεταρρυθμίσεις
Εκτίμηση: 49 εκατομμύρια ζωές

topdthcr6

Άλλο ένα παράδειγμα καταστροφής που μπορεί να φέρει η επιδίωξη για ραγδαία και εκ βάθρων μεταμόρφωση του οικονομικού και κοινωνικού τοπίου μιας χώρας σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Κάτω από την ομπρέλα της Σοβιετικής Ένωσης, από το 1917-1953, εκατομμύρια άνθρωποι θα πέθαιναν στα χέρια της επανάστασης και του εμφυλίου πολέμου, αλλά και εξαιτίας του λιμού, της καταναγκαστικής επανεγκατάστασης και άλλων δεινών που έπληξαν τη χώρα. Η επιθυμία του Ιωσήφ Στάλιν να καθελκύσει στον παγκόσμιο στίβο ένα νέο -και πετυχημένο- μόρφωμα κρατικής διακυβέρνησης με κάθε κόστος, αλλά και να διατηρήσει τον απόλυτο έλεγχο της ένωσης, θα επέφεραν έναν πολύ βαρύ φόρο αίματος σε ανθρώπινες ζωές. Για τις μεταρρυθμίσεις στη χώρα μάλιστα ο Στάλιν θα ήταν υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1948…

Οι κατακτήσεις των Μογγόλων
Εκτίμηση: 60 εκατομμύρια ζωές

topdthcr7

Αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να ισχυριστεί ότι τα χέρια του είναι τα πιο αιματοβαμμένα της παγκόσμιας Ιστορίας από κάθε άλλο «συνυποψήφιο», αυτός είναι αναμφίβολα ο Τζένγκις Χαν. Κάτω από την ηγεμονία του Χαν -και των διαδόχων του, μετά τον θάνατό του-, η αυτοκρατορία των Μογγόλων θα μετατρεπόταν στο μεγαλύτερο χερσαίο βασίλειο που είχε γνωρίσει ποτέ ο κόσμος, καλύπτοντας στην ακμή της το 16% της Γης! Η μογγολική επιδρομή θα μάστιζε την Ασία για δύο αιώνες περίπου, φέρνοντας θάνατο και θηριωδία σε όλους τους εχθρούς τους, κι αν συνέχιζαν την προέλαση και στην Ευρώπη ο φόρος αίματος θα ήταν σίγουρα φρικιαστικότερος. Αν εξαιρέσουμε βέβαια τους βίαιους θανάτους, ο μογγολικός ζυγός δεν ήταν σίγουρα ο χειρότερος που γνώρισε ποτέ η οικουμένη, με την ανοχή στη θρησκευτική διαφορετικότητα και τη φορο-ελάφρυνση των φτωχών…

Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος
Εκτίμηση: 65 εκατομμύρια ζωές

topdthcr8

Παρά το γεγονός ότι και άλλοι πόλεμοι έφτασαν πολύ κοντά, αυτή ήταν η πρώτη πραγματικά παγκόσμια σύρραξη του κόσμου. Τα αίτια για τον «Μεγάλο Πόλεμο» ποικίλουν, με τις παραδοσιακές ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες να έχουν παραγίνει μεγάλες και ισχυρές το 1914 για να συνυπάρξουν αρμονικά. Η διαιρεμένη σε δύο στρατόπεδα Ευρώπη θα παρέσερνε σύντομα και τον υπόλοιπο κόσμο στις εχθροπραξίες, με την αγριότητα των μαχών να διεκδικεί ασύλληπτο φόρο ανθρώπινου αίματος. Κι όταν ο πόλεμος τελείωσε το 1918, με την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο να μετρούν την καταστροφή και τις τόσες αδικοχαμένες ζωές, οι περισσότεροι θα συμφωνούσαν: αυτή η τρέλα δεν μπορούσε να ξανασυμβεί…

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος
Εκτίμηση: 72 εκατομμύρια ζωές

topdthcr9

Κι όμως, μπορούσε και θα ξανασυνέβαινε μόλις λίγα χρόνια αργότερα, με το 1939 να βλέπει την απαρχή του φονικότερου πολέμου που θα γνώριζε ποτέ η οικουμένη. Οι χώρες χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα, τους Συμμάχους και τις χώρες του Άξονα, με την ανώτερη στρατιωτική τεχνολογία και τα νέα μέσα πολέμου να κάνουν τις εχθροπραξίες ακόμα πιο φοβερές. Και σαν να μην έφταναν αυτά, οι μεν αποφάσισαν να εκτελούν πληθυσμούς μαζικά για να τους εξαφανίσουν από προσώπου γης, την ώρα που οι άλλοι αποφάσισαν να κατασκευάσουν μια πάρα πολύ μεγάλη βόμβα. Οι Σύμμαχοι θα επικρατούσαν τελικά, με τις απώλειες ωστόσο να μην αφήνουν περιθώριο για συζήτηση περί νικητών και χαμένων. Η πλειονότητα των θανάτων δεν προήρθε μάλιστα από τα πεδία των μαχών, κάνοντας τα εγκλήματα πολέμου την αιχμή του δόρατος της φρικιαστικής πρακτικής που επικράτησε στα γεγονότα του πολέμου…

Ο ευρωπαϊκός αποικισμός της Αμερικής
Εκτίμηση: 100 εκατομμύρια ζωές

topdthcr10

Όταν ο Χριστόφορος Κολόμβος και οι επίγονοί του ανακάλυπταν τον Νέο Κόσμο τον 15ο αιώνα, μια νέα εποχή ξεκινούσε για τη γνωστή ανθρωπότητα: μια νέα παραδείσια ήπειρος περίμενε τους τολμηρούς ευρωπαίους εξερευνητές, με τα εδάφη να φαντάζουν ιδανικά για αποικισμό και εκμετάλλευση. Υπήρχε ωστόσο ένα πρόβλημα: η καινούρια γη είχε ήδη τους ντόπιους πληθυσμούς της, που χαλούσαν τα επεκτατικά σχέδια των παραδοσιακών ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών. Στη διάρκεια των επόμενων αιώνων, θα ξεκινούσε μεθοδικά η εξολόθρευση των γηγενών πληθυσμών της Βόρειας και Νότιας Αμερικής, είτε μέσω των ευρωπαϊκών εισβολών, εκκαθαρίσεων και εκτοπίσεων, είτε εξαιτίας των άγνωστων νόσων που κουβάλησαν οι Ευρωπαίοι στον Νέο Κόσμο, οι οποίες και ευθύνονται για ένα σεβαστό ποσοστό του ανθρώπινου φόρου. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για αφανισμό του 80% του πληθυσμού των γηγενών Αμερικανών ως αποτέλεσμα της επαφής τους με τους «πολιτισμένους» Ευρωπαίους…

 

newsbeast.gr

Η Σημαία της Ελλάδας

30 Ιαν.
image

Η εθνική σημαία της Ελλάδας περιέχει εννέα ισοπαχείς, οριζόντιες και εναλλασσόμενες λευκές και κυανές παράλληλες λωρίδες. Μέσα σε ένα κυανό τετράγωνο στο πάνω προσίστιο μέρος, υπάρχει ένας λευκός σταυρός. Οι εννέα λωρίδες αντιστοιχούν σε κάθε γράμμα ξεχωριστά, από τη λέξη «ελευθερία». Επίσης είναι τόσες όσες και οι συλλαβές του «Ελευθερία ή Θάνατος». Ο σταυρός συμβολίζει το επίσημο θρήσκευμα της χώρας, τον χριστιανισμό, και κατά άλλους, είναι πανάρχαιο σύμβολο του δυισμου και συμβολίζει τα τέσσερα στοιχεία της φύσης.

Ιστορία

Σημαίες και λάβαρα με το σύμβολο του σταυρού χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατά την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Στη μεταβυζαντινή εποχή σημαίες με το σύμβολο του σταυρού είχαν χρησιμοποιηθεί από τους Έλληνες σε διάφορες εποχές σε περιπτώσεις εξεγέρσεων. Δημοτικά τραγούδια των αρματωλών του 17ου και 18ου αιώνα αναφέρουν ότι αυτοί είχαν φλάμπουρα με το σταυρό και άλλα θρησκευτικά σύμβολα.

Η σημαία του λευκού σταυρού σε μπλε φόντο είχε ήδη χρησιμοποιηθεί στην εξέγερση της Μακεδονίας υπό τους Νικοτσάρα και Σταθά το 1807.

image

Η σημαία των επαναστατών της Κεντρικής Μακεδονίας κατά το 1807 και το 1821

Σημαίες με σταυρό χρησιμοποιήθηκαν από τις πρώτες μέρες της Επανάστασης του 1821, και μάλιστα κατά την κήρυξη της Επανάστασης την 25η Μαρτίου από τον Επίσκοπο Γερμανό (βλ. άρθρο Δοξολογία στην Αγία Λαύρα).
Το 1822, μόλις ένα έτος από την διακήρυξη της ανεξαρτησίας και το ξεκίνημα του αγώνα των Ελλήνων, λαμβάνει χώρα η Α´ Εθνική Συνέλευση στην Επίδαυρο. Το «Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος» που προέκυψε από αυτή την συνέλευση, είναι ουσιαστικά το πρώτο ελληνικό σύνταγμα. Στις παραγράφους ρδ’ και ρε’ υπάρχει η πρώτη απόφαση για τη μορφή της ελληνικής σημαίας. Το Πολίτευμα καθιέρωσε τα χρώματα κυανό και λευκό και ανέθεσε στο Εκτελεστικό Σώμα να προσδιορίσει τη μορφή της.

Σύμφωνα με μια θεωρία θέλησαν να αποφύγουν το κόκκινο και το πράσινο, χρώματα δηλαδή που συνδέονταν με την ισλαμική Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σύμφωνα με άλλη θεωρία, η επιλογή των χρωμάτων έγιναν για να συμβολίζει το γαλάζιο της θάλασσας του Αιγαίου και το λευκό των κυμάτων. Η πιο διαδεδομένη θεωρία για το πλήθος των λωρίδων, είναι ότι συμβολίζουν τις συλλαβές της φράσης «ελευθερία ή θάνατος», οι πέντε κυανές τις συλλαβές Ε-λευ-θε-ρί-α και οι τέσσερις λευκές ή θά-να-τος. Οι θεωρίες για την επιλογή των χρωμάτων και το συμβολισμό των λωρίδων κρίνονται συχνά ως λαϊκοί θρύλοι. Ωστόσο, πολλές από τις σημαίες της επανάστασης έφεραν μία από τις φράσεις «Ελευθερία ή Θάνατος», «Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ», ή «ΝΙΚΗ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ».

image

H πρώτη ελληνική σημαία (1822-1978)

Η πρώτη ελληνική σημαία με τη σημερινή της μορφή (κυανό φόντο και λευκός σταυρός) σχεδιάστηκε, ευλογήθηκε και υψώθηκε το 1807 στη Μονή Ευαγγελιστρίας στη Σκιάθο. Σ’ αυτή ο Νήφων όρκισε τους οπλαρχηγούς Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Ανδρέα Μιαούλη, Παπαθύμιο Βλαχάβα, Γιάννη Σταθά, Νικοτσάρα, τον Σκιαθίτη διδάσκαλο του Γένους Επιφάνιο-Στέφανο Δημητριάδη, τους Λαζαίους, τον Καρατάσο, τον Λιόλιο, τον Τσάμη και πολλούς άλλους. Οι καπεταναίοι είχαν συγκεντρωθεί στο Μοναστήρι για να σχεδιάσουν τις επόμενες κινήσεις τους για την Επανάσταση. Παραλλαγή της ήταν η σημαία του Παπαφλέσσα, φτιαγμένη από το μπλε εσωτερικό του ράσου του και την φουστανέλα ενός συμπολεμιστή του.

Επί Όθωνα προστέθηκαν στη σημαία του στρατού ξηράς και του πολεμικού ναυτικού τα βασιλικά παράσημα. Η εμπορική σημαία ορίστηκε να είναι σαν την σημαία του πολεμικού ναυτικού, χωρίς τα παράσημα. Το κυανό χρώμα της σημαίας σκούρυνε προκειμένου να ταυτίζεται τα χρώματα της Βαυαρίας, από τον βασιλικό οίκο της οποίας προερχόταν ο Όθωνας. Το 1862 με την κατάλυση της βασιλείας του Όθωνα, αφαιρέθηκαν απ’ τις σημαίες τα βασιλικά παράσημα. Επί Γεωργίου Α΄ προστέθηκε στις σημαίες στρατού και πολεμικού ναυτικού το βασιλικό στέμμα. Το 1864, ορίστηκε η σημαία του πεζικού να φέρει στο κέντρο της εικόνα του Αγίου Γεωργίου, προστάτη του πεζικού. Στις 31 Μαΐου 1914 εκδόθηκε βασιλικό διάταγμα που όριζε με ακρίβεια τη μορφή των σημαιών, χωρίς να μεταβάλλει τα βασικά χαρακτηριστικά που ήδη είχαν. Ορίστηκε επίσης σημαία που θα χρησιμοποιείται από υπουργεία, πρεσβείες, δημόσιες ή δημοτικές υπηρεσίες και φρούρια. Ακόμη όρισε οτι η σημαία του εμπορικού ναυτικού είναι και η εθνική σημαία, αυτή δηλαδή που επιτρεπόταν να υψώνουν και οι ιδιώτες. Στις 25 Μαρτίου 1924 τα Υπουργεία Στρατιωτικών και Ναυτικών αφαίρεσαν τα στέμματα από τις σημαίες, εκτελώντας το ψήφισμα της Δ΄ Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης στην Αθήνα «Περί ανακηρύξεως τής Δημοκρατίας».

Στις 20 Φεβρουαρίου 1930 νέο διάταγμα για τη μορφή της Σημαίας, όριζε ότι η κλίμακα της εθνικής σημαίας είναι 2:3. Η επίσημη σημαία είναι «κυανούν ορθογώνιο, με αναλογίες διαστάσεων επίσης 2:3, το οποίο διαιρείται σε τέσσερα ίσα ορθογώνια δι’ ορθίου λευκού σταυρού, του οποίου αι κεραίαι έχουσι πλάτος ίσον προς το 1/5 του πλάτους της σημαίας». Η επίσημη σημαία ορίστηκε να χρησιμοποιείται από υπουργεία πρεσβείες, δημόσιες ή δημοτικές υπηρεσίες και φρούρια και η εθνική σημαία από πολεμικά και εμπορικά πλοία, ναυτικά και λιμενικά καταστήματα και ιδρύματα, από τα προξενεία και από τους ιδιώτες.

Πηγή:wikipedia

Η Θεσσαλονίκη «η μητέρα του Ισραήλ» Η ιστορία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και το ολοκαύτωμα

28 Ιαν.

Η Θεσσαλονίκη «η μητέρα του Ισραήλ» (εβρ. ir v’em beyisrael).

image

Για περισσότερους από είκοσι αιώνες η Θεσσαλονίκη υπήρξε το καταφύγιο των καταδιωγμένων Εβραίων της Ευρώπης, ένα ιστορικό κέντρο της εβραϊκής διασποράς και μία από τις σημαντικότερες εβραϊκές κοινότητες στον κόσμο.

Ο διωγμός των 250 χιλιάδων Εβραίων Σεφαρδίμ από την Ισπανία, το 1492, οδήγησε μια ομάδα 20 χιλιάδων προσφύγων στη Θεσσαλονίκη, η οποία τότε αριθμούσε μόλις 11 χιλιάδες κατοίκους. Η επιστημονική κατάρτιση των προσφύγων, η τεχνογνωσία τους και η εμπορική δραστηριότητα τους, έκαναν πάλι την Θεσσαλονίκη, που υπήρξε κάποτε η δεύτερη σημαντικότερη πόλη του Βυζαντίου, οικονομικό, επιστημονικό και θεολογικό κέντρο μείζονος σημασίας.

Σύντομα η πόλη έγινε πόλος έλξης για την Εβραϊκή διασπορά και συνέρρευσαν εδώ πρόσφυγες από την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Προβηγκία, την Πολωνία, την Ουγγαρία και τη Βόρεια Αφρική. Από το 1537 η Θεσσαλονίκη είχε γίνει γνωστή ως η «Μητέρα του Ισραήλ» γιατί ήταν η μεγαλύτερη Εβραϊκή πόλη του κόσμου.

Η ακμάζουσα πορεία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης συνεχίσθηκε και τον 19ο αιώνα. Η Εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης συντηρούσε τον μεγαλύτερο αριθμό εκπαιδευτικών και φιλανθρωπικών ιδρυμάτων από οποιαδήποτε άλλη εβραϊκή κοινότητα της διασποράς και περιελάμβανε σχολεία, ορφανοτροφεία, νοσοκομεία και συναγωγές, που πολλές φορές ήταν και έδρες επαγγελματικών συντεχνιών.

Ο 20ος αιώνας, όμως, επεφύλαξε τα ισχυρότερα πλήγματα στη κοινότητα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης: η πυρκαγιά του 1917 κατέστρεψε 31 από τις 34 συναγωγές, 11 σχολεία, και άφησε 53 χιλιάδες Εβραίους άστεγους. Μετά, το Ολοκαύτωμα είχε σαν αποτέλεσμα την εξόντωση του 96% του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης.

Το ολοκαύτωμα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης ξεκίνησε το 1942. Όλοι οι άνδρες, ηλικίας 18 μέχρι 45 χρονών, στρατολογήθηκαν σε καταναγκαστική εργασία, κατά τη διάρκεια της οποίας εξαναγκάσθηκαν να στέκονται ώρες κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο, ενώ ξυλοκοπήθηκαν και ταπεινώθηκαν. Επιπλέον όλοι οι Εβραίοι διατάχθηκαν να φορούν ένα κίτρινο αστέρι πάνω στα ρούχα τους και υποχρεώθηκαν να μετακομίσουν σ’ ένα κλειστό γκέτο, δίπλα στις σιδηροδρομικές γραμμές, που ονομαζόταν Μπαρόν Χιρς.

Στις 15 Μαρτίου 1943, οι Γερμανοί άρχισαν τις εκτοπίσεις. Κάθε τρεις μέρες μεταγωγικά βαγόνια γεμάτα κατά μέσον όρο με δύο χιλιάδες Θεσσαλονικείς Εβραίους αναχωρούσαν για το στρατόπεδο θανάτου στο Άουσβιτς-Μπιρκενάου στην Πολωνία. Μέχρι το καλοκαίρι του 1943 είχαν εκτοπισθεί και εξοντωθεί 46.091 άνθρωποι.

Το σχέδιο εξόντωσης των Εβραίων από τους Ναζί υπήρξε αποτελεσματικό γιατί οι περισσότεροι Εβραίοι ζούσαν στο κέντρο της πόλης και ήταν εύκολο να συγκεντρωθούν, και επίσης δεν γνώριζαν τις προθέσεις των Γερμανών οι οποίοι χρησιμοποίησαν το πρόσχημα ότι μεταφέρονται στην Πολωνία για να δουλέψουν. Ενώ υπήρχε δυνατότητα δραπέτευσης, οι περισσότεροι, φοβούμενοι το χωρισμό από τις οικογένειες τους, δεν εκμεταλλεύτηκαν τις προσφερόμενες επιλογές διαφυγής.

Η πόλη έχασε το 94% του Εβραϊκού πληθυσμού της κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής. Μόνο 1.200 Εβραίοι ζουν σήμερα στην Θεσσαλονίκη, και αποτελούν μια πικρή ενθύμηση της πάλαι ποτέ «Μητέρας του Ισραήλ”.

Οι Εβραίοι.

Οι περισσότεροι Εβραίοι στην Ελλάδα είναι Σεφαραδίτες, αλλά η χώρα αποτελεί επίσης την έδρα της μοναδικής ρωμανιώτικης κουλτούρας, η οποία βρίσκεται πλέον υπό εξαφάνιση. Εκτός από τους Σεφαραδίτες και τους (ελάχιστους) Ρωμανιώτες, έχουν υπάρξει επίσης μικρές ασκεναζίτικες κοινότητες στη Θεσσαλονίκη και αλλού. Μικρές ομάδες Εβραίων είχαν καταφύγει επίσης στην Ελλάδα προς το τέλος τού 19ου και στις αρχές τού 20ού αι. από τις περιοχές του Πόντου, όπου συγκατοικούσαν με τις ελληνικές κοινότητες, υπό την πίεση των πογκρόμ και άλλων διώξεων.

Οι Ρωμανιώτες

Οι Ρωμανιώτες αποτελούν το παλαιότερο τμήμα του εβραϊκού στοιχείου στην Ελλάδα, όπου έχουν ιστορία άνω των δύο χιλιάδων ετών. Η γλώσσα τους ήταν η ρωμανιώτικη διάλεκτος (γνωστή επίσης υπό το σπάνιο όνομα Γεβανική, Yevanic, όρος που ανάγεται στην εβρ. λέξη יון yāvān «Ελλάδα, Ιωνία»), που αποτελεί διάλεκτο της Ελληνικής, αλλά φαίνεται ότι δεν έχει πλέον επιζώντες ομιλητές. Οι σημερινοί Έλληνες Ρωμανιώτες μιλούν τη Νέα Ελληνική.

Μεγάλες κοινότητες Ρωμανιωτών υπήρχαν στα Ιωάννινα, στη Θήβα, τη Χαλκίδα, την Κέρκυρα, την Άρτα, την Κόρινθο, καθώς και στα νησιά Κρήτη, Λέσβο, Χίο, Σάμο, Ρόδο και Κύπρο. Οι Ρωμανιώτες διακρίνονται ιστορικά από τους Σεφαρδίτες, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα (κυρίως στη Θεσσαλονίκη, λαντίνο Selanik) κατόπιν αδείας και προσδιορισμού του χώρου εγκατάστασης υπό του Σουλτάνου, μετά την εκδίωξη των Εβραίων από την Ισπανία το 1492 (διάταγμα του Φερδινάνδου Β΄ και της Ισαβέλλας κατά όλων των αλλοθρήσκων που αρνήθηκαν να ασπαστούν τον χριστιανισμό).
Σχεδόν όλοι οι Ρωμανιώτες των Ιωαννίνων, οι οποίοι αποτελούσαν τη μεγαλύτερη εναπομένουσα ρωμανιώτικη κοινότητα που δεν είχε αφομοιωθεί από τη σεφαραδίτικη κουλτούρα, υπήρξαν θύματα του Ολοκαυτώματος. Μερικές δεκάδες επιζώντες έχουν απομείνει σήμερα στα Ιωάννινα.

Σεφαραδίτες

Η πλειονότητα των Ελλήνων Εβραίων είναι Σεφαραδίτες, των οποίων οι πρόγονοι είχαν εκδιωχθεί από την Ισπανία το 1492. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη, όπου ευημερούσαν επί αιώνες. Η παραδοσιακή γλώσσα των Ελλήνων Σεφαραδιτών ήταν η Ισπανοεβραϊκή ή Λαντίνο και η κοινότητά τους αποτελούσε, μέχρι το Ολοκαύτωμα, «μοναδικό μείγμα οθωμανικής, βαλκανικής και ισπανικής επιρροής», ήταν δε γνωστή για το υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης που τη χαρακτήριζε. Το Ίδρυμα Προωθήσεως Σεφαραδίτικων Μελετών και Κουλτούρας (Foundation for the Advancement of Sephardic Studies and Culture) θεωρεί τη σεφαρδίτικη κοινότητα της Θεσσαλονίκης «αναμφισβήτητα μία από τις σπουδαιότερες ανά τον κόσμο».

Ασκεναζίτες

Οι Ασκεναζίτες (εβρ.: אַשְכְּנַזִים) προέρχονται από Ιουδαίους που είχαν καταφύγει στην κεντρική Ευρώπη το 70 μ.Χ. για να αποφύγουν τους διωγμούς από τους Ρωμαίους. Κυρίως εγκαταστάθηκαν στην κοιλάδα του Ρήνου. Η παλαιότερη ιστορική αναφορά εβραϊκής κοινότητας στην Κεντρική Ευρώπη, είναι από το 321 στην Κολωνία. Οι Ασκεναζίτες διατήρησαν την γλώσσα και την θρησκεία τους διαμέσου των αιώνων, ανεξάρτητα της καθόδου των φυλών και των άλλων γεγονότων του Μεσαίωνα. Για γλώσσα χρησιμοποιούσαν μια παραλλαγή της γερμανικής με εβραϊκές λέξεις και εκφράσεις, ενώ για αλφάβητο χρησιμοποιούσαν την εβραϊκή γραφή. Σημαντικές εβραϊκές κοινότητες αναδείχτηκαν στις πόλεις Σπάιερ, Βόρμς και Μάιντς. Οι Εβραίοι κυνηγήθηκαν την εποχή των Σταυροφοριών, και αργότερα την εποχή της πανούκλας και αναγκάστηκαν ξανά να καταφύγουν, αυτήν την φορά στην Πολωνία και την Λιθουανία.
Οι Ασκεναζίτες ήταν και είναι μειοψηφία των Εβραίων στην Ελλάδα.

Επιθέσεις κατά Εβραίων πριν το ολοκαύτωμα.

ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΩΣΙΣ ΕΛΛΑΣ (ΕΕΕ)
Τα Τρία Εψιλον, όπως λεγόταν χαρακτηριστικά η οργάνωση, εμφανίστηκαν στη Θεσσαλονίκη το 1927 με στόχο την «άμυνα του Εθνους» απέναντι στον κομμουνισμό και σε όλα εκείνα τα αλλότρια ρεύματα στα οποία χρέωναν την ευθύνη για την οικονομική και την ηθική κρίση που μάστιζε την ελληνική κοινωνία.
Τα Τρία Εψιλον πήραν από την αρχή ξεκάθαρη αντισημιτική θέση που τη συνδύαζαν με τον αντικοινοβουλευτισμό και τον αντικομμουνισμό.

Η καθοριστική αρχή για την ανάπτυξη της ΕΕΕ έγινε τον Ιούνιο του 1931. Με αφορμή την αποκάλυψη της συμμετοχής αντιπροσώπου της εβραϊκής οργάνωσης «Μακάμπη» σε συνέδριο της Μακεδονικής Επιτροπής στη Σόφια τον Αύγουστο του 1930, όπου υιοθετήθηκε η ιδέα της αυτονόμησης της Μακεδονίας, η Εθνική Παμφοιτητική Ενωση (ΕΠΕ) της Θεσσαλονίκης, που λειτουργούσε ως αντίβαρο στην εξαπλούμενη δράση των κομμουνιστών στα Πανεπιστήμια, κυκλοφόρησε φυλλάδια με τα οποία καλούσε τους Θεσσαλονικείς να μποϋκοτάρουν τους Εβραίους της πόλης παρουσιάζοντας τους ως ξένα στοιχεία με κερδοσκοπικά ενδιαφέροντα και αντεθνική δράση, αφού συνεργάζονταν με τους κομμουνιστές και με Βούλγαρους κομιτατζήδες.

Στις 25 Ιουνίου η εφημερίδα «Μακεδονία» δημοσίευσε ανακοίνωση της ΕΠΕ η οποία αιτιολογούσε τους λόγους της αντισημιτικής κίνησης:
Ή αναστάτωσις… οφείλεται εις την συσσώρευσοιν, επί έτη, της αγανακτήσεως της ελληνικής ψυχής λόγω της ανήκουστου διαγωγής των Εβραίων…Τους καλούμεν να γίνουν καλοί Έλληνες πολίται απορρίπτοντες τον εβραϊκόν ψευτοεθνισμό ο οποίος κατά δηλώσεις ομοφύλου των κοινωνιολόγου εκ Ζυρίχης τους άγει εις την καταστροφήν. Καλούμεν τους συμπολίτες Εβραίους να παύσουν πάσαν κίνησην εναντίον των μελών της Ενώσεως μας διότι ούτως αυτοί πρώτοι προκαλούν τας σκηνός και τα επεισόδια των οποίων την ευθύνην φέρουν ακεραίαν και να διαλύσουν τη Μακαμπή.

Παράλληλα ο Σύνδεσμος Εφέδρων Αξιωματικών έστειλε το παρακάτω τηλεγράφημα προς την κυβέρνηση και τον Τύπο: «Οργανώσεις ημών διατελούσαι εν αναστατώσει και κατάπληκτοι προ αποκα-λυφθειαών προδοτικών αντεθνικών ενεργειών Μακαμπή, εξαιτούνται άμεαον διάλυσιν ταύτης και απέλααιν οργάνων διοικήσεως. Εις περίπτωσιν συνταγματικής ή νομικής αδυναμίας ήμεθα ηναγκασμένοι να εφαρμόσωμεν άγραφους νόμους και σύνταγμα προστασίας ελληνικής Μακεδονίας επιβάλλοντες αυτόματον διάλυσιν Μακαμπή και αναγκάζοντες θρασύδειλα όργανα ταύτης μεταβώσι πάραυτα συνάντησην « αρκουδιαρέων αυτονομιστών» (εφημ. «Μακεδόνικα Νέα», 25/6/1931).

Το απόγευμα της 24ης Ιουνίου εθνικιστές φοιτητές μέλη της ΕΠΕ, πέταξαν προκηρύξεις στα εβραϊκά καταστήματα της συμπρωτεύουσας. Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης αντέδρασαν και συνεπλάκησαν με τους φοιτητές στην περιοχή του Βαρδάρη, στην Ερμού, στη Βενιζέλου και αλλού. Δύο μέλη της ΕΠΕ, ο Εύθυμης Καρπαθούσης και ο Βασίλης Σκουβαλής, συνελήφθησαν από την αστυνομία αλλά αφέθηκαν σύντομα ελεύθεροι μετά από παρέμβαση του διοικητικού συμβουλίου της ΕΠΕ.

Ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, με επικεφαλής τον αστυνόμο Γαβριλάκη και τον διαμερισματάρχη Γιουλούντρα, κατέλαβαν τα επίκαιρα σημεία της πόλης για να αποτρέψουν την κλιμάκωση των επεισοδίων. Στο γνωστό ζαχαροπλαστείο του Φλόκα απαγόρευσαν στα μέλη της ΕΠΕ να μοιράσουν προκηρύξεις, ενώ ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Βογιατζίδης ανέκρινε τους φοιτητές που συμμετείχαν στη διανομή των φυλλαδίων. Οι Εβραίοι προσπάθησαν να σταματήσουν την κυκλοφορία των προκηρύξεων και νέοι της Μακαμπή συγκρούστηκαν με φοιτητές και εθνικιστές των Τρία Εψιλον που έσπευσαν να επωφεληθούν από την κατάσταση.

Μόλις ο γενικός διοικητής Μακεδονίας Στυλιανός Γονατάς πληροφορήθηκε τα επεισόδια, διέταξε την κατάσχεση των φυλλαδίων και τη σύλληψη των πρωταιτίων. Εντούτοις, ένα μανιασμένο πλήθος από χαλυβδόκρανους και άλλους εθνικιστές διαδήλωσε την πρόθεση του να συνεχίσει τον αγώνα, έχοντας προηγουμένως εξασφαλίσει τη συμπαράσταση των περισσότερων φορέων της πόλης.

Τη νύκτα της 25ης Ιουνίου ένας φανατισμένος όχλος από 200 άνδρες της ΕΠΕ, της ΕΕΕ και εφέδρων αξιωματικών, επιτέθηκε στα γραφεία της Μακαμπή που βρίσκονταν στη διασταύρωση των οδών Καραϊσκάκη και Πραξιτέλους. Μέσα στα γραφεία της εβραϊκής οργάνωσης βρισκόταν ο πρόεδρος της Μακαμπή Αλμπέρτος Κοέν, ο αντιπρόεδρος Ζακ Ερρέρα, ο γενικός γραμματέας Σιακή Σαλώμ και δέκα ακόμα άτομα. Οι επιτιθέμενοι, αφού εκραύγασαν διάφορες κατηγορίες και συνθήματα όπως «εργάζεσθε προδοτικώς και ήλθαμε να εκδικηθούμε», άρχισαν να σπάζουν πόρτες, γραφεία και παράθυρα. Ο εμπρησμός του οικήματος αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή από διερχόμενους αστυφύλακες του 2ου Αστυνομικού Τμήματος, ενώ συνελήφθηκαν δύο εθνικιστές εργάτες, οι Νικ. Γιαγκάς και Αριστείδης Αποστόλου, που έλαβαν μέρος στα επεισόδια.

Την επόμενη μέρα και ενώ ο Γονατάς καλούσε τα προεδρεία της ΕΠΕ, της ΕΕΕ, των Εθνικών Λεγεώνων και των εφέδρων αξιωματικών για να τους κάνει συστάσεις, τα γραφεία της ΕΠΕ κατακλύσθηκαν από συγχαρητήρια τηλεγραφήματα ανωνύμων πολιτών και παραρτημάτων εθνικών οργανώσεων από τις επαρχιακές πόλεις της Βόρειας Ελλάδας, Κοζάνη, Κατερίνη, Δράμα, Ξυνό Νερό κ.ά.
Κατά τη διάρκεια των ταραχών τραυματίστηκε ο αντιπρόεδρος της Μακαμπή Ζακ Ερρέρα. Αμέσως μετά μια επιτροπή της εβραϊκής κοινότητας ζήτησε από τον αστυνομικό διευθυντή Καλοχριστιανάκη την εφαρμογή πρόσθετων μέτρων ασφαλείας, ενώ διαμαρτυρήθηκε έντονα στον γενικό διοικητή.

Ο Γονατάς, γνωστός από τη συμμετοχή του στο κίνημα του 1922 με τους Κονδύλη, Πάγκαλο και Πλαστήρα, είχε τη φήμη του σκληρού και άμεμπτου αξιωματικού. Αρνήθηκε να κηρύξει στρατιωτικό νόμο επειδή κάτι τέτοιο, όπως δήλωσε τότε στη «Νέα Αλήθεια», «…θα επέφερε περιορισμόν της νυκτερινής κινήσεως εις βλάβην όλων των κινηματογράφων και θα επαύξανε την οικονομικήν κρίσιν…». Στις 29 Ιουνίου στην πόλη επικρατούσε γενικός αναβρασμός. Μια ομάδα χριστιανών δέχθηκε επίθεση στον εβραϊκό συνοικισμό Χαριλάου αρ. 6 από Εβραίους οπλισμένους με λοστούς και ρόπαλα. Πέντε άτομα τραυματίστηκαν, οι περισσότεροι χριστιανοί, ενώ διάχυτος υπήρχε ο φόβος για περαιτέρω ταραχές.

Τα πρώτα μαζικά πογκρόμ ενάντια στην εβραϊκή κοινότητα

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ένα ετερόκλητο πλήθος από 150-200 άτομα κατευθύνθηκε προς τον εβραϊκό συνοικισμό κοντά στην προσφυγική συνοικία της Τούμπας με πρόθεση να τον πυρπολήσει, αλλά λίγο πριν φθάσει στον προορισμό του η αστυνομία το σταμάτησε. Στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς τον συνοικισμό του Κάμπελ ενισχυμένο από 1.500-2.000 πολίτες από τις προσφυγικές συνοικίες. Λίγη ώρα πριν από τα μεσάνυκτα εκδηλώθηκε πυρκαγιά στον συνοικισμό. Πρώτα κάηκε το παντοπωλείο του Γιοσέ Βρέζια, μετά το παράπηγμα του Σαλαμών Βεντούρα.

Ακολούθησε η συναγωγή, το σχολείο του συνοικισμού, ένα φαρμακείο, το σπίτι του ραβίνου και ιατρού του Κάμπελ. Μηχαήλ Πέσσα. Η φωτιά επεκτάθηκε και στα άκρα του συνοικισμού, στα αποκαλούμενα «Καναρίνια». Ο πανικός που προκλήθηκε κατέστησε το έργο της κατάσβεσης πολύ δύσκολο, με αποτέλεσμα να αποτεφρωθούν τελικά 20 σπίτια και να μείνουν άστεγοι περίπου 100 Εδραίοι, στην πλειοψηφία τους φτωχοί βιοπαλαιστές. Το προεδρείο της Μακαμπή κατήγγειλε αργότερα ότι ανάμεσα στους «εμπρηστές» υπήρχαν νέοι των Τρία Εψιλον, της Αντικομμουνιστικής Οργάνωσης Μακεδονίας-Θράκης και πρόσφυγες των συνοικισμών Τούμπας, Καλαμαριάς και Σέδες.

Κατά τις επόμενες ημέρες τα επεισόδια μεταξύ Χριστιανών και Εβραίων γενικεύθηκαν με αποτέλεσμα το ενδεχόμενο επιβολής στρατιωτικού νόμου να τεθεί εκ νέου. Οι στρατιωτικές αρχές και ο γενικός διοικητής όμως ήταν αντίθετοι, θεωρώντας ότι το μέτρο αυτό θα όξυνε ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Τελικά στις 2 Ιουλίου η αναστάτωση που προκλήθηκε εκτονώθηκε και η γενική διοίκηση διέθεσε το ποσό των 500.000 δρχ. για την αποκατάσταση των ζημιών. Παράλληλα οι αρχές της πόλης έκαναν έκκληση στους Εβραίους να επιστρέψουν στις εστίες τους.

Η ισραηλιτική κοινότητα με ανακοινώσεις στον τοπικό Τύπο απάλλαξε τις αστυνομικές και δικαστικές αρχές της συμπρωτεύουσας από τις όποιες ευθύνες καταλογίσθηκαν σε αυτές. Ωστόσο αργότερα ο Γονατάς κατηγορήθηκε ως ηθικός αυτουργός για τον εμπρησμό του συνοικισμού. Λίγο μετά απομακρύνθηκε από τη γενική διοίκηση Μακεδονίας και ανέλαβε την προεδρία της Γερουσίας στην Αθήνα. Ο συνοικισμός Κάμπελ μετονομάσθηκε σε συνοικισμό Στυλιανού Γονατά και αυτό αποδίδεται στην επιρροή που ασκούσε η ΕΕΕ στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης.
Η συνέχεια υπήρξε ακόμα πιο εντυπωσιακή για την οργάνωση. Οι βίαιες εκδηλώσεις κατά των Εβραίων και ο αντικομμουνιστικός της αγώνας θα ενταθούν, με αποτέλεσμα να αποκτήσει τη συμπαράσταση και την οικονομική ενίσχυση πολλών κρατικών φορέων.

Πηγή: wikipedia, eleftheriakos.blogspot.com , nylou.com

Ένας άλλος …Γκριγκόρι Ρασπούτιν

2 Ιαν.

Μπορεί το σπίτι του Ρασπούτιν, στο Ποκρόφσκογε της επαρχίας Τομπόλσκ της Σιβηρίας να έχει κατεδαφιστεί, ωστόσο, ακριβώς απέναντι βρίσκεται ένα μικρό ιδιωτικό μουσείο για τη ζωή του πασίγνωστου Ρώσου μυστικιστή.

image

Η πιο αστεία λεπτομέρεια του έργου των ερευνητών είναι ο αριθμός των ψευδοαπογόνων του Ρασπούτιν, που τους προσεγγίζει.

Το σπίτι του Γκριγκόρι Ρασπούτιν έβλεπε στην οδό  Τομπόλσκι τρακτ, απ’ όπου πέρναγαν οι καταδικασμένοι, μέσα από το χωριό Ποκρόβσκογιε, της περιφέρειας  Τιουμέν. Σήμερα, ο αυτοκινητόδρομος περνάει έξω από το χωριό, το σπίτι του Ρασπούτιν έχει κατεδαφιστεί, όμως απέναντι απ’ αυτό το σημείο, βρίσκεται ένα κτίριο με φωτεινό ξύλινο φράχτη και ξυλόγλυπτα παράθυρα, το οποίο λειτουργεί ως  μουσείο, αφιερωμένο στον  πασίγνωστο Ρώσο, που έδωσε το όνομά του σε χιλιάδες εστιατόρια αλλά και σε μια κακή γερμανική βότκα.

Μπροστά από την είσοδο του μουσείου υπάρχει μια χαραγμένη επιγραφή, πάνω σε μια πέτρα. Τα λόγια είναι παρμένα από το ημερολόγιο του τελευταίου τσάρου της Ρωσίας: «Αλλάξαμε άλογα στο χωριό Ποκρόβσκογιε. Μείναμε πολλή ώρα μπροστά από το σπίτι του Γκριγκόρι (Ρασπούτιν)».

Δύο μήνες μετά το γεγονός αυτό, ο Νικόλαος Β’, η αγαπημένη του σύζυγος Αλεξάνδρα, οι τέσσερις πριγκίπισσες, ο 13χρονος Τσαρέβιτς Αλέξιος και οι τρεις υπηρέτες θα εκτελεστούν στο υπόγειο της οικίας Ιπάτιεφ στην Eκατερίνενμπουργκ.

Τα αντικείμενα του Ρασπούτιν

Από την δεκαετία του 1970, το ζεύγος  Βλαντίμιρ και η Μαρίνα Σμιρνόφ συγκεντρώνουν, έγγραφα, επιστολές, φωτογραφίες και αντικείμενα που άνηκαν στον Ρασπούτιν. Το 1991 ίδρυσαν το πρώτο ιδιωτικό μουσείο, στη Ρωσία, αγοράζοντας ένα παλιό διώροφο κτίριο στο χωριό Ποκρόβσκογιε της περιφέρειας Τιουμέν, όπου ζούσαν οι γονείς του Ρασπούτιν, «του πιο γνωστού Ρώσου στον κόσμο» κατά την άποψη  των Σμιρνόφ . Το μουσείο διαθέτει δύο μεσαίων διαστάσεων δωμάτια, όπου έχουν τοποθετηθεί πράγματα από το σπίτι του Ρασπούτιν, αυθεντικές  φωτογραφίες και έγγραφα, τα οποία το ζεύγος Σμιρνόφ αναζήτησε σε αρχεία, αγόρασε δημοπρασίες των  Σόθμπις κι απέκτησε  με ανταλλαγή από εκείνους, οι πρόγονοι των οποίων έτυχε να γνωρίζουν  τον «μεγάλο Ρώσο μυστικιστή» Ρασπούτιν.

image

Aπό τα τρία παιδιά του Ρασπούτιν, μόνο η κόρη του η Ματριόνα είχε απογόνους.

Όταν οι οικογένεια του Ρασπούτιν, μετά τον θάνατό του, εξορίστηκε στο Σαλεχάρντ, η επιτροπή για τη φτώχεια των χωρικών μοίρασε την περιουσία του. Οι μουσειολόγοι  Σμιρνόφ κατέφυγαν στις κομματικές λίστες και επισκέφτηκαν τα σπίτια των απογόνων τους στο Ποκρόβσκογιε. Έτσι, βρέθηκε μια βιενέζικη καρέκλα, ένας σπασμένος καθρέφτης, ένα πιάτο με τα αρχικά της Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα, ένα κουδούνι εξώπορτας και άλλα αντικείμενα που αποτελούσαν το περιβάλλον του αυτοκρατορικού αστέρα. Επίσης, στη συλλογή του μουσείου υπάρχουν μπουκάλια βότκας «Ρασπούτιν» και διάφορα βιβλία αφιερωμένα στον ίδιο, από σοβαρές επιστημονικές μελέτες μέχρι συνταγές από ποικίλα γιατροσόφια, φτιαγμένα  υποτίθεται  από τον Ρασπούτιν.

Σωρεία φευδοαπογόνων

Οι Σμιρνόφ κατάφεραν να εξακριβώσουν την ημερομηνία γέννησης του Ρασπούτιν, να εξερευνήσουν το ιστορικό  της προέλευσης του επωνύμου του, ακόμη και να αναζητήσουν την πραγματική δισέγγονη του μεγάλου μυστικιστή, που μένει τώρα στο Παρίσι, η Λοράνς Ιό-Σολοβιόφ. Όπως και όλα τα άλλα που σχετίζονται με τον Ρασπούτιν, το έτος γέννησης, το γενεαλογικό του δέντρο, αλλά και η ζωή των απογόνων του, για πολλά χρόνια, αποτελούσαν αντικείμενο ποικίλων λογοτεχνικών και ιστορικών μυθοπλασιών.

Ο Βλαντίμιρ Σμιρνόφ έκανε αίτηση στο ληξιαρχείο της περιοχής Γιαρκόβσκι και ανακάλυψε το έγγραφο, όπου στις 9 Ιανουαρίου 1869, ο ιερέας Τιτόφ έγραφε: «Στο χωριό Ποκρόβσκογιε, στην οικογένεια του χωρικού Εφίμ Γιάκοβλεβιτς Ρασπούτιν και της γυναίκας του, που και οι δυο τους είναι ορθόδοξοι, γεννήθηκε ο Γκριγκόρι». Επίσης ο Σμιρνόφ λέει πως η εγκυκλοπαίδεια Britannica έστειλε μια βεβαίωση όπου είναι γραμμένο ότι άλλαξαν την ημερομηνία γεννήσεως του Ρασπούτιν.

Η πιο αστεία λεπτομέρεια του έργου των ερευνητών είναι ο αριθμός των ψευδοαπογόνων του Ρασπούτιν, που τους προσεγγίζει. Οι Σμιρνόφ έχουν πια πάψει να μετράνε διάφορους «άμεσους» και «εξώγαμους» κληρονόμους του γενειοφόρου Ρώσου μυστικιστή.«Υπάρχουν πάνω από εκατό Μαρίες, Αναστασίες, Αλέξιοι, που σώθηκαν ως εκ θαύματος στο υπόγειο της οικίας Ιπάτιεφ. Ήρθε η σειρά των απογόνων του Ρασπούτιν»εξιστορεί με ύφος επικριτικό ο Σμιρνόφ

Η γαλλίδα δισέγγονη

Στο μεταξύ, από τα τρία παιδιά του Ρασπούτιν, μόνο η κόρη του η Ματριόνα είχε απογόνους. Ο γιός του Ντμίτρι πέθανε μαζί με τη γυναίκα του τη Φέσα στο Σαλεχάρντ. Η κόρη Βάρια πέθανε από τύφο στη Μόσχα το 192 και ο τάφος της βρίσκεται στο νεκροταφείο Νοβοντέβιτσιε.

Η Ματριόνα, μαζί με τον άντρα της Σολοβιόφ, που ήταν αξιωματικός του Λευκού Στρατού, έφυγε με το τσεχοσλοβακικό σώμα, με το τελευταίο πλοίο που αναχώρησε από το Βλαντιβοστόκ. Ο άντρας της πέθανε λίγο αργότερα, και για να μπορέσει να συντηρήσει τη κόρη της αναγκάστηκε να εργαστεί ως θηριοδαμάστρια σε τσίρκο. Το κοινό εντυπωσιαζόταν με το όνομά της «Μαρία Ρασπούτινα», πάνω στις αφίσες.

Το 2005, η δισέγγονη του Ρασπούτιν, η γαλλίδα Λοράνς επισκέφτηκε το Ποκρόβσκογιε και δώρισε στο μουσείο αυθεντικές φωτογραφίες και έγγραφα. Είναι αξιοσημείωτο ότι η Λοράνς απέκρυβε για πολύν καιρό την καταγωγή της από τους φίλους της, και ανακοίνωσε το όνομα του προπάππου της μόνο κατά την ημέρα των 60ων γενεθλίων της.

image

O Γκριγκόρι Ρασπούτιν γεννήθηκε το 1869 στο χωριό Ποκρόφκοε της Περιφέρειας Τιουμέν και δολοφονήθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1916.

Ένα άλλο προφίλ

Σχετικά με την «στερεοτυπική» εικόνα του Ρασπούτιν που τον θέλει μπεκρή και διεστραμμένου, ο Βλαντίμιρ Σμιρνόφ προτείνει την εκδοχή που αρμόζει σ’ έναν μουσειολόγο που κατανοεί τις ατέλειες του κόσμου: «Ο Ρασπούτιν ανήγειρε με δικά του έξοδα την εκκλησία στο χωριό Ποκρόβσκογιε, ίδρυσε αντιαλκοολικό σύλλογο, βοηθούσε τους άπορους, δίδασκε στα παιδιά τους την φιλανθρωπία, δεν έτρωγε κρέας και γαλακτοκομικά, έκανε προσκυνήματα σε ιερά χριστιανικά μέρη, όπως στο Κίεβο, στην Πετσέρσκαγια Λαύρα και στον Πανάγιο Τάφο στην Ιερουσαλήμ. Ήταν αγράμματος, αλλά ήξερε απέξω την Αγία Γραφή και την ερμήνευε με τόση γραφικότητα που συγκλόνιζε όχι μόνο τους ιερείς, αλλά και την οικογένεια του Τσάρου…»

Όπως η ζωή του Ρασπούτιν, έτσι και ο θάνατός του καλύπτονται με ένα μείγμα από δοξασίες και αποκρύψεις. Δολοφονήθηκε στην Αγία Πετρούπολη την νύχτα της 17ης Δεκεμβρίου του 1916, μετά από συνωμοσία του Φέλιξ Γιουσούποφ, του Μεγάλου Πρίγκιπα Ντμίτρι Πάβλοβιτς, του αξιωματικού της βρετανικής ασφάλειας MI6 Όσβαλντ Ρέινερ και του μοναρχικού Βλαντίμιρ Πουρισκέβιτς. Θεωρείται ότι Ρασπούτιν δηλητηριάστηκε με κυάνιο μέσα σε μια τούρτα, όμως ο ίδιος δεν έτρωγε γλυκά και ο ιατροδικαστής δεν εντόπισε ίχνη δηλητηρίου στη σωρό του.

Το γεγονός του θανάτου

Σύμφωνα με τον Σμιρνόφ, ο Ρασπούτιν  μάλλον χτυπήθηκε θανάσιμα και πυροβολήθηκε μερικές φορές στο κεφάλι, την κοιλιά και την πλάτη. Έπειτα έδεσαν τα χέρια του μπροστά, τον τύλιξαν σε μια κουρτίνα και τον πόντισαν από τη γέφυρα της αυτοχειρίας στον ποταμό, Μάλαγια Νέβκα.

image

Όπως η ζωή του Ρασπούτιν, έτσι και ο θάνατός του καλύπτονται με ένα μείγμα από δοξασίες και αποκρύψεις.

Όταν, κατ’ εντολή του Αυτοκράτορα, η σωρός του Ρασπούτιν ανασύρθηκε απ’τα νερά, είδαν ότι τα χέρια του ήταν ελεύθερα, ενώ το δεξί χέρι ήταν ανασηκωμένο με τρία δάχτυλα ενωμένα, για να κάνει τον σταυρό του, σαν να είχε καταλάβει ότι δεν επρόκειτο να αναδυθεί ποτέ.

Ωστόσο, σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, ήταν ήδη νεκρός όταν οι δολοφόνοι έριξαν τη σωρό του στο ποτάμι. Λίγο πριν τον θάνατό του ο Ρασπούτιν είχε συναντηθεί με τον Ιωάννη της Κροστάνδης. Ο Πατήρ Ιωάννης τον ρώτησε : «Ποιό επώνυμο έχεις;» και όταν ο άλλος απάντησε: «Ρασπούτιν (δηλαδή, άσωτος)»  παρατήρησε: «Πρόσεχε, αυτό θα ορίσει τη μοίρα σου». Και έτσι ακριβώς συνέβη.

πηγή: Η Ρωσία τώρα.

Η ατζέντα Θάτσερ για αφανισμό του κράτους πρόνοιας

29 Δεκ.

Ετοιμη να διαλύσει το κράτος πρόνοιας αλλά διαλλακτική έναντι των Αργεντινών κατά την απόβαση των δυνάμεών τους στα νησιά Φόκλαντ στον νότιο Ατλαντικό ήταν η Μάργκαρετ Θάτσερ, όπως προκύπτει μέσα από αποχαρακτηρισθέντα απόρρητα αρχεία του Φόρεϊν Οφις για το 1982, αλλά και αποχαρακτηρισθέντα έγγραφα από τις συνεδριάσεις των υπουργών την ίδια χρονιά.

image

Η Θάτσερ σχεδίαζε να αποδομήσει το κράτος πρόνοιας, σύμφωνα με τα απόρρητα έγγραφα που ήρθαν στο φως

Η τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας και ο υπουργός Οικονομικών της σερ Τζέφρι Χάου ήταν έτοιμοι να καταλύσουν κάθε έννοια του κράτους πρόνοιας και του δημόσιου συστήματος υγείας της Βρετανίας, αλλά αντιμετώπισαν πραγματική ανταρσία από το υπόλοιπο υπουργικό συμβούλιο, με αποτέλεσμα τελικά να υποχωρήσουν, σύμφωνα με την εφημερίδα «Guardian», που δημοσίευσε τα σχετικά πρακτικά.

Μεταξύ άλλων το «τρομερό δίδυμο» εξέταζε το ενδεχόμενο να επιβάλει τέλος για συμμετοχή των παιδιών στην υποχρεωτική εκπαίδευση και μείωση κατά 25% των εκπαιδευτικών, πληρωμή διδάκτρων στα ΑΕΙ, πάγωμα προνοιακών επιδομάτων και δραστικές περικοπές στο δημόσιο. Σε ό,τι αφορά το Εθνικό Σύστημα Υγείας -το οποίο βάλλεται και σήμερα από την κυβέρνηση Κάμερον σε τέτοιο βαθμό που η «Guardian» χαρακτηρίζει τα σχέδια Θάτσερ «προπομπό» αυτών που θέλει να εφαρμόσει η νυν κυβέρνηση- εξεταζόταν το ενδεχόμενο να σταματήσει η κρατική παροχή υγειονομικής κάλυψης για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού σε βάθος χρόνου. Στόχος ήταν να περάσουν οι υγειονομικές εγκαταστάσεις και οι υπηρεσίες σε ιδιώτες.

Στους φακέλους με τα έγγραφα περιλαμβάνονται επίσης αναφορές στην επιμονή της Θάτσερ να πληρώσει από την τσέπη της περίπου 2.000 λίρες για τις έρευνες εντοπισμού του γιου της Μαρκ, ο οποίος ήταν αγνοούμενος επί έξι ημέρες στην έρημο Σαχάρα τον Ιανουάριο του 1982 ενώ συμμετείχε στο ράλι Παρίσι-Ντακάρ και ο οποίος βρέθηκε τελικά από τον αλγερινό στρατό.

Στο φως ήρθαν επίσης οι συχνές επαφές της Θάτσερ με τον τότε παρουσιαστή του BBC Τζίμι Σάβιλ, για τον οποίο οι αποκαλύψεις περί παιδεραστίας έχουν λάβει μορφή χιονοστιβάδας σήμερα, έναν χρόνο μετά τον θάνατό του.

ΠΑΡΑ ΤΗν ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ δημοσια ΡΗΤΟΡΙΚΗ της
Διαλλακτική για τα Φόκλαντ

Εξαπίνης έπιασε τη Μάργκαρετ Θάτσερ η απόβαση των δυνάμεων της Αργεντινής στα νησιά Φόκλαντ καθώς ενημερώθηκε από τις υπηρεσίες πληροφοριών ότι μια απόβαση ήταν πολύ πιθανή μόλις δύο ημέρες πριν από την πραγματοποίησή της.

Επίσης, ύστερα από έντονες πιέσεις του τότε Αμερικανού προέδρου Ρόναλντ Ρέιγκαν και του Αμερικανού ΥΠΕΞ Αλ Χέιγκ, η Θάτσερ εξέταζε σοβαρά το ενδεχόμενο να διαπραγματευτεί μία διπλωματική λύση που θα επέτρεπε τη μόνιμη παρουσία της Αργεντινής στα νησιά, παρά τη φιλοπολεμική ρητορική της. Για τις ΗΠΑ, σημειώνεται στα έγγραφα, ήταν «σημαντικό να δείξει το Ηνωμένο Βασίλειο πρόθυμο για διαπραγματεύσεις, προτού αποκρούσουν τους Αργεντινούς».

«Ποτέ, ποτέ δεν περίμενα ότι η Αργεντινή θα εισέβαλλε απευθείας στα Φόκλαντ. Ηταν κάτι τόσο ανόητο, όπως εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα, ήταν τόσο κουτό και να σκεφτεί κανείς να το κάνει», είχε δηλώσει η Μάργκαρετ Θάτσερ ενώπιον της βρετανικής επιτροπής έρευνας για τα νησιά τον Οκτώβριο του 1982, τέσσερις μήνες μετά το τέλος του πολέμου που διήρκεσε 74 ημέρες.

πηγή: Εθνος

Η εισβολή στα Φόκλαντς «αιφνιδίασε» τη Θάτσερ

28 Δεκ.

Αρχεία Φόρεϊν Όφις

image

«Δεν περίμενα ποτέ, ποτέ οι Αργεντινοί να εισβάλουν στα Φόκλαντ. Ήταν μια τόσο ανόητη κίνηση, έτσι όπως συνέβη, κάτι τόσο ανόητο ακόμα και να το σκεφτείς», δήλωσε η κ. Θάτσερ.

Η εισβολή της Αργεντινής στα νησιά Φόκλαντ το 1982 αιφνιδίασε την τότε πρωθυπουργό της Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ, σύμφωνα με μέχρι πρότινος απόρρητα αρχεία του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών που αποχαρακτηρίστηκαν.

«Δεν περίμενα ποτέ, ποτέ οι Αργεντινοί να εισβάλουν στα Φόκλαντ. Ήταν μια τόσο ανόητη κίνηση, έτσι όπως συνέβη, κάτι τόσο ανόητο ακόμα και να το σκεφτείς», δήλωσε η κ. Θάτσερ στην κατάθεσή της σε αρμόδια επιτροπή για τον πόλεμο τον Οκτώβριο του 1982, λίγους μήνες μετά τη λήξη του.

Η κ. Θάτσερ θεώρησε πιθανή την εισβολή μόλις δύο ημέρες πριν λάβει χώρα, όταν έλαβε χειροπιαστές πληροφορίες.

Ωστόσο, αν και η πρωθυπουργός φαίνεται ότι αιφνιδιάστηκε, τα έγγραφα αποκαλύπτουν ότι ήδη από το 1977 οι βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών θεωρούσαν πιθανή την ανάληψη στρατιωτικής δράσης εάν οι συνομιλίες για τα νησιά ναυαγούσαν.

Έτσι το ίδιο έτος, η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε να στείλει στο αρχιπέλαγο ένα υποβρύχιο και δύο φρεγάτες, οι κινήσεις των οποίων κρατήθηκαν μυστικές.

Παράλληλα, ο βρετανός πρέσβης στο Μπουένος Αιρες, Αντονι Ουίλιαμς, φαίνεται από τις επιστολές του ότι ένιωθε πως το Λονδίνο αγνοούσε τις προειδοποιήσεις του για την Αργεντινή.

Στα αποχαρακτηρισμένα έγραφα περιλαμβάνεται και μία ιδιαίτερα συναισθηματική επιστολή της κ. Θάτσερ στον τότε αμερικανό πρόεδρο Ρόναλντ Ρέιγκαν.

Σε αυτήν αποκαλύπτεται η πίεση που ένιωθε η βρετανίδα πρωθυπουργός, η οποία χαρακτηρίζει τον πρόεδρο ως τον «μοναδικό άνθρωπο» που μπορεί να καταλάβει τη θέση της. Η αλληλογραφία της με τον Ρέιγκαν καταδεικνύει επίσης τη στενή τους σχέση και το πόσο βασιζόταν πάνω του.

«Γράφω σε εσένα ξεχωριστά γιατί νομίζω ότι είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να καταλάβει πόσο σημαντικό είναι αυτό που προσπαθώ να πω», αναφέρει σε μία επιστολή η βρετανίδα πρωθυπουργός, συμπληρώνοντας ότι διακυβεύονταν οι αρχές της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης.

Οι δυνάμεις της Αργεντινής εισέβαλαν στη νησιά, που η Αργεντινή αποκαλεί Μαλβίνας και θεωρεί ότι της ανήκουν, στις 2 Απριλίου 1982 και οι βρετανικές δυνάμεις τα έθεσαν εκ νέου υπό τον έλεγχό τους στις 14 Ιουνίου. Στον πόλεμο έχασαν τη ζωή τους 255 βρετανοί στρατιώτες και 650 αργεντινοί.

πηγή: Ναυτεμπορικη

«Σκευωρία» η δολοφονία του φαραώ Ραμσή Γ΄

19 Δεκ.

image

Ο φαραώ Ραμσής Γ΄, ο θάνατος του οποίου αποτελούσε γρίφο για τους ιστορικούς επί αιώνες, δολοφονήθηκε στο πλαίσιο μιας σκευωρίας για τη διαδοχή του και οι δράστες του έκοψαν το λαιμό, όπως αποκάλυψε μια νέα ανάλυση της μούμιας του.

Οι αξονικές τομογραφίες αποκάλυψαν μια βαθιά και πλατιά τομή κρυμμένη από τους επιδέσμους που κάλυπταν το λαιμό του μουμιοποιημένου φαραώ. Οι επίδεσμοι δεν ήταν δυνατόν να αφαιρεθούν γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα κινδύνευε η ακεραιότητα της μούμιας.

«Τελικά, με την έρευνα αυτή, λύσαμε ένα σημαντικό μυστήριο στην ιστορία της αρχαίας Αιγύπτου», δήλωσε ο Άμπερτ Ζινκ, παλαιοπαθολόγος στο Ινστιτούτο των Βαλσαμωμένων Πτωμάτων και του Ανθρώπου των Πάγων, στην Ιταλία.

Κατά την έρευνά τους οι επιστήμονες ανακάλυψαν και ένα μικροσκοπικό φυλαχτό που είχε τοποθετηθεί μέσα στην πληγή του φαραώ. Όπως εξήγησε ο Ζινκ, πιθανότατα το έβαλαν οι βαλσαμωτές πιστεύοντας ότι θα βοηθούσε να γιατρευτεί η πληγή στην επόμενη ζωή του Ραμσή Γ΄.

Ο Ραμσής Γ΄, ο επονομαζόμενος και «τελευταίος μεγάλος φαραώ», βασίλεψε στην Αίγυπτο από το 1186 έως το 1155 π.Χ. περίπου. Οι ιστορικοί διαφωνούσαν μεταξύ τους και είχαν διατυπώσει πολλές αντικρουόμενες θεωρίες για τα ακριβή αίτια του θανάτου του. Πάπυροι που φυλάσσονται στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Τορίνου περιγράφουν ότι η Τίγιε, μια από τις συζύγους του, συνωμότησε για να ανεβάσει στο θρόνο τον γιο της, τον Πεντάβερ. Σύμφωνα με τα έγγραφα αυτά το σχέδιο αποκαλύφθηκε και οι συνωμότες τιμωρήθηκαν.

Οι ερευνητές εξέτασαν γενετικά και μια μούμια που μέχρι σήμερα δεν γνώριζαν σε ποιον ανήκε και η οποία είχε βρεθεί στον ίδιο ταφικό θάλαμο με τον Ραμσή Γ΄. Αποκαλύφθηκε ότι οι δύο άνδρες ήταν συγγενείς και οι ιστορικοί πιθανολογούν ότι πρόκειται για τον Πενταβέρ, ο οποίος απαγχονίστηκε.

Η μούμια αυτή δεν είχε βαλσαμωθεί με τον συνηθισμένο τόπο, εξήγησε ο Ζινκ. «Δεν του είχαν αφαιρέσει τα όργανα και ήταν τυλιγμένος με δέρμα κατσίκας, κάτι που στην αρχαία Αίγυπτο το θεωρούσαν ακάθαρτο», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τον Ζιν ο Πενταβέρ ενδέχεται να υποχρεώθηκε να αυτοκτονήσει όταν αποκαλύφθηκε ο ρόλος του στη συνωμοσία.

πηγή: Καθημερινή