Σχοινί από ανθρακόνημα θα επιτρέπει στα ασανσέρ να φτάνουν σε ύψος ενός χιλιομέτρου

image

Μια νέα τεχνολογία που βασίζεται στο ανθρακόνημα (δηλαδή σε πολυμερή υλικά ενισχυμένα με ίνες άνθρακα) θα επιτρέψει σύντομα στα ασανσέρ να φτάνουν σε ύψος ενός χιλιομέτρου.

Δεδομένου ότι σήμερα σχεδιάζονται τουλάχιστον 20 κτίρια άνω των 500 μέτρων σε όλο τον κόσμο, η υπερανθεκτική ταινία από ανθρακόνημα θα μπορούσε να περιορίσει το χρόνο της διαδρομής για εκατομμύρια χρήστες των ανελκυστήρων.

Στο Μπούρτζ Χαλίφα του Ντουμπάι, τον ψηλότερο ουρανοξύστη του κόσμου στα 828 μέτρα, οι επισκέπτες αναγκάζονται να αλλάξουν ασανσέρ για να ανέβουν πάνω από το όριο των 500 μέτρων καθώς τα ατσάλινα συρματόσχοινα των σημερινών ανελκυστήρων είναι υπερβολικά βαριά για να φτάσουν ψηλότερα.

Η λύση, αναφέρει το περιοδικό New Scientist, έρχεται από το φινλανδικό γίγαντα των ανελκυστήρων Kone Corporation, που ανέπτυξε μια ταινία από τέσσερις ίνες ανθρακονήματος σφραγισμένες μέσα σε διαφανές πλαστικό. Η ταινία UltraRope, με πλάτος 4 εκατοστά και πάχος 4 χιλιοστά, είναι επτά φορές ελαφρύτερη από ένα αντίστοιχο ατσάλινο συρματόσχοινο και, το κυριότερο, έχει τέσσερις φορές μεγαλύτερη αντοχή στον εφελκυσμό (δηλαδή στο τέντωμα).

Το UltraRope θα είναι σύντομα έτοιμο για εμπορική χρήση, καθώς η Κone το δοκιμάζει από το 2004 μέσα σε ένα φρεάτιο ορυχείου βάθους 333 μέτρων στη Φινλανδία. Στις δοκιμές εξετάστηκε αν η ταινία γερνά υπερβολικά γρήγορα σε απότομες αλλαγές της θερμοκρασίας, καθώς και το εάν αντέχει αν για παράδειγμα χτυπηθεί από κάποιο εργαλείο που έπεσε κατά λάθος στο φρεάτιο.

Η Kone, πάντως, δεν είναι η μόνη που υιοθετεί το ανθρακόνημα. Ο έτερος γίγαντας των ανελκυστήρων, η αμερικανική Otis, πειραματίζεται με συρματόσχοινα που συνδυάζουν ανθρακόνημα με χάλυβα.
iefimerida.gr

Advertisements

Σαν Σήμερα: Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία μόνο κατ’ όνομα υπήρχε τις παραμονές της Άλωσης. Ήταν περιορισμένη, κυρίως, στην περιοχή γύρω από την Κωνσταντινούπολη και σε κάποιες σκόρπιες περιοχές, όπως το Δεσποτάτο του Μυστρά. Οι θρησκευτικές έριδες, οι εμφύλιες διαμάχες, οι σταυροφορίες, η επικράτηση του φεουδαρχισμού και η εμφάνιση πολλών και επικίνδυνων εχθρών στα σύνορά της είχαν καταστήσει την πάλαι ποτέ Αυτοκρατορία ένα «φάντασμα» του ένδοξου παρελθόντος της.

Το Βυζάντιο σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή της ιστορίας του με την οθωμανική λαίλαπα προ των πυλών του, δεν μπορούσε να ελπίζει παρά μόνο στη βοήθεια της καθολικής Ευρώπης, η οποία όμως ήταν μισητή στους κατοίκους της Κωνσταντινούλης. Η ύπαρξη «Ενωτικών» και «Ανθενωτικών» δίχαζε τους Βυζαντινούς. Ωστόσο, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έκανε μια απέλπιδα προσπάθεια, στέλνοντας πρεσβεία στον πάπα Νικόλαο Ε’ για να ζητήσει βοήθεια. Ο Πάπας έβαλε και πάλι ως όρο την Ένωση των Εκκλησιών, αλλά αποδέχθηκε το αίτημα του αυτοκράτορα να στείλει στην Κωνσταντινούπολη ιερείς, προκειμένου να πείσουν τον λαό για την αναγκαιότητα της Ένωσης.

Οι απεσταλμένοι του Πάπα, καρδινάλιος Ισίδωρος και ο αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης Λεονάρδος, λειτούργησαν στην Αγία Σοφία, προκαλώντας την αντίδραση του κόσμου, που ξεχύθηκε στους δρόμους και γέμισε τις εκκλησίες, όπου λειτουργούσαν οι ανθενωτικοί με επικεφαλής τον μετέπειτα πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Το σύνθημα που κυριαρχούσε ήταν «Την γαρ Λατίνων ούτε βοήθειαν ούτε την ένωσιν χρήζομεν. Απέστω αφ’ ημών η των αζύμων λατρεία».

Το μίσος για τους Λατίνους δεν απέρρεε μόνο από δογματικούς λόγους. Η λαϊκή ψυχή δεν είχε ξεχάσει τη βαρβαρότητα που επέδειξαν οι Σταυροφόροι στην Πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, ενώ αντιδρούσε στην οικονομική διείσδυση της Βενετίας και της Γένουας, που είχε φέρει στα πρόθυρα εξαθλίωσης τους κατοίκους της Αυτοκρατορίας, αλλά και στην καταπίεση των ορθοδόξων στις περιοχές, όπου κυριαρχούσαν οι καθολικοί.

Αντίθετα, οι Οθωμανοί φαίνεται ότι συμπεριφέρονταν καλύτερα προς τους χριστιανούς. Πολλοί χριστιανοί είχαν υψηλές θέσεις στην οθωμανική διοίκηση, ακόμη και στο στράτευμα, ενώ κυριαρχούσαν στο εμπόριο. Οι χωρικοί πλήρωναν λιγότερους φόρους και ζούσαν με ασφάλεια. Έτσι, στην Κωνσταντινούπολη είχε σχηματισθεί μία μερίδα που διέκειτο ευνοϊκά προς τους Οθωμανούς. Την παράταξη αυτή εξέφραζε ο Λουκάς Νοταράς με τη φράση «Κρειττότερον εστίν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν».

Από τις αρχές του 1453 ο Μωάμεθ προετοιμαζόταν για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Με έδρα την Ανδριανούπολη συγκρότησε στρατό 150.000 ανδρών και ναυτικό 400 πλοίων. Ξεχώριζε το πυροβολικό του, που ήταν ό,τι πιο σύγχρονο για εκείνη την εποχή και ιδιαίτερα το τεράστιο πολιορκητικό κανόνι, που είχαν φτιάξει Σάξωνες τεχνίτες. Στις 7 Απριλίου, ο σουλτάνος έστησε τη σκηνή του μπροστά από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού και κήρυξε επίσημα την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης.

Ο αγώνας ήταν άνισος για τους Βυζαντινούς, που είχαν να αντιπαρατάξουν μόλις 7.000 άνδρες, οι 2000 από τους οποίους μισθοφόροι, κυρίως Ενετοί και Γενουάτες, ενώ στην Πόλη είχαν απομείνει περίπου 50.000 κάτοικοι με προβλήματα επισιτισμού. Η Βασιλεύουσα περιβαλλόταν από ξηράς με διπλό τείχος και τάφρο. Το τείχος αυτό, που επί 1000 χρόνια είχε βοηθήσει την Κωνσταντινούπολη να αποκρούσει νικηφόρα όλες τις επιθέσεις των εχθρών της, τώρα ήταν έρμαιο του πυροβολικού του σουλτάνου, που από τις 12 Απριλίου άρχισε καθημερινούς κανονιοβολισμούς.

Οι Τούρκοι προσπάθησαν πολλές φορές να σπάσουν την αλυσίδα που έφραζε τον Κεράτιο κόλπο και προστάτευε την ανατολική πλευρά της Κωνσταντινούπολης. Στις 20 Απριλίου ένας στολίσκος με εφόδια υπό τον πλοίαρχο Φλαντανελλά κατορθώνει να διασπάσει τον τουρκικό κλοιό μετά από φοβερή ναυμαχία και να εισέλθει στον Κεράτιο, αναπτερώνοντας τις ελπίδες των πολιορκούμενων.

Ο Μωάμεθ κατάλαβε αμέσως ότι μόνο το πυροβολικό του δεν έφθανε για την εκπόρθηση της Πόλης, εφόσον παρέμεινε απρόσβλητος ο Κεράτιος. Με τη βοήθεια ενός ιταλού μηχανικού κατασκεύασε δίολκο και τη νύχτα της 21ης προς την 22α Απριλίου, 70 περίπου πλοία σύρθηκαν από τον Βόσπορο προς τον Κεράτιο. Η κατάσταση για τους πολιορκούμενους έγινε πλέον απελπιστική, καθώς έπρεπε να αποσπάσουν δυνάμεις από τα τείχη για να προστατεύσουν την Πόλη από την πλευρά του Κεράτιου, όπου δεν υπήρχαν τείχη.

Η τελική έφοδος των Οθωμανών έγινε το πρωί της 29ης Μαΐου 1453. Κατά χιλιάδες οι στρατιώτες του Μωάμεθ εφόρμησαν στη σχεδόν ανυπεράσπιστη πόλη και την κατέλαβαν μέσα σε λίγες ώρες. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, που νωρίτερα απέκρουσε με υπερηφάνεια τις προτάσεις συνθηκολόγησης του Μωάμεθ, έπεσε ηρωικά μαχόμενος. Αφού έσφαξαν τους υπερασπιστές της Πόλης, οι Οθωμανοί Τούρκοι προέβησαν σε εκτεταμένες λεηλασίες και εξανδραποδισμούς. Το βράδυ, ο Μωάμεθ ο Πορθητής εισήλθε πανηγυρικά στην Αγία Σοφία και προσευχήθηκε στον Αλλάχ «αναβάς επί της Αγίας Τραπέζης», όπως αναφέρουν οι χρονικογράφοι της εποχής.

sansimera.gr

Σαν σήμερα οι Ελληνίδες αποκτούν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι

image

Στις 28 Μαΐου 1952 ο νόμος 2159, κατοχυρώνει το δικαίωμα της γυναίκας όχι μόνο να εκλέγει, αλλά και να εκλέγεται στις Δημοτικές και Βουλευτικές εκλογές. Παρόλα αυτά, οι Ελληνίδες δεν μπορούν να ψηφίσουν στις εκλογές του Νοέμβρη που ακολουθεί, αφού δεν έχουν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι. Στις επαναληπτικές εκλογές, ωστόσο, λίγους μήνες αργότερα, εκλέγεται στη Θεσσαλονίκη πρώτη γυναίκα βουλευτής στην ιστορία της Ελλάδας, η Ελένη Σκούρα.

Το 1844 πραγματοποιείται η Α΄ Εθνοσυνέλευση και ψηφίζεται το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας, το οποίο ορίζει στο άρθρο 3 ότι « οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου», ξεχνώντας παντελώς να αναφέρει τον υπόλοιπο πληθυσμό, ήτοι τις Ελληνίδες, οι οποίες είχαν μάλιστα προσφέρει ουκ ολίγα στον πόλεμο για την ανεξαρτησία από τον οθωμανικό ζυγό. Έτσι, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ‘20 θεωρούνταν δεδομένο ότι μόνον οι άνδρες είχαν δικαίωμα να μετέχουν στις εκλογικές διαδικασίες, ενώ η γυναικεία ψήφος θεωρείτο «πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον».

Το 1921 ο πρωθυπουργός Γούναρης επαναφέρει στη Βουλή την πρόταση για ψήφο των γυναικών αλλά προκαλούνται βίαιες αντιδράσεις από πολλούς πολέμιους της ιδέας. Η πρόταση επιστρέφει εκ νέου το 1924 και μετά από ακόμα πέντε χρόνια διαμάχης, υπερψηφίζεται και με Προεδρικό Διάταγμα. Στις 5 Φεβρουαρίου 1930, αναγνωρίστηκε το δικαίωμα (μόνο) του εκλέγειν για τις Ελληνίδες.

Δεν έλειπαν ωστόσο οι περιορισμοί, αφού το δικαίωμα ψήφου ίσχυε μόνο για τις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές και αφορούσε μόνο στις εγγράμματες γυναίκες, που είχαν συμπληρώσει το 30ο έτος της ηλικίας τους. Έτσι, για πρώτη φορά οι γυναίκες ψήφισαν στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου 1934. ΟΙ προκαταλήψεις, η μη εγγραφή στους καταλόγους και ο μεγάλος αριθμός αναλφάβητων γυναικών έχει ως αποτέλεσμα να ψηφίσουν μόλις 240 – 480 κυρίες.

Η Ελληνική Βουλή ψηφίζει το νόμο 2159 στις 28 Μαΐου 1952 ο οποίος παραχωρεί ίσα πολιτικά δικαιώματα στις γυναίκες. Ωστόσο δεν ασκείται το δικαίωμα στις προσεχείς εκλογές του Νοεμβρίου αφού δεν είχαν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι. Λίγους μήνες αργότερα, όμως, σε επαναληπτικές εκλογές που διεξήχθησαν στη Θεσσαλονίκη, εξελέγη η πρώτη γυναίκα βουλευτής. Πρόκειται για την Ελένη Σκούρα, του Ελληνικού Συναγερμού, η οποία μαζί με την Βιργινία Ζάννα, του Κόμματος Φιλελευθέρων, υπήρξαν οι πρώτες γυναίκες υποψήφιες για το βουλευτικό αξίωμα.

Σε βουλευτικές εκλογές, οι Ελληνίδες ψήφισαν για πρώτη φορά στις 19 Φεβρουαρίου 1956, οπότε η Λίνα Τσαλδάρη της ΕΡΕ και η Βάσω Θανασέκου της Δημοκρατικής Ένωσης κέρδισαν την είσοδό τους στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Μάλιστα η Λίνα Τσαλδάρη έγινε και η πρώτη γυναίκα υπουργός, αναλαμβάνοντας το Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση Καραμανλή. Αξίζει να σημειωθεί ότι την ίδια χρονιά εξελέγη και η πρώτη γυναίκα Δήμαρχος, η Μαρία Δεσύλλα στην Κέρκυρα. Πρέπει να περάσουν ακόμα δυο δεκαετίες, ώσπου το Σύνταγμα του 1975 να ορίσει επιτέλους ότι «οι Έλληνες και οι Ελληνίδες είναι ίσοι». 

Η Εφημερίδα Κυριών και η Καλλιρόη Παρρέν Στον αγώνα για τη συμμετοχή των γυναικών στα πολιτικά πράγματα της χώρας, πρωτοστάτησε το φεμινιστικό κίνημα, με πιο σημαντική φωνή έκφρασης των διεκδικήσεων αυτήν της Καλλιρρόης Παρρέν, το γένος Σιγανού. Πρόκειται για την πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που δημοσιογράφησε και εξέδιδε από το 1887 και για 31 χρόνια την «Εφημερίδα των Κυριών». Η Εφημερίδα των Κυριών διατύπωνε από τον 19ο αι. το θαρραλέο σύνθημα «Ψήφος στη Γυναίκα» παρά τα ειρωνικά, υβριστικά, και απειλητικά σχόλια εναντίον της «αναρχικής» Καλλιρρόης Παρρέν από τον Τύπο της εποχής.

Η Καλλιρόη Παρρέν, αγωνίστηκε κατά της αμάθειας και των προλήψεων, εκφράζοντας έναν υγιή φεμινισμό που ζητούσε ισοτιμία των δύο φύλων και όχι αναστροφή ρόλων. Με την βοήθεια όμως κάποιων λιγοστών υποστηρικτών της, μεταξύ των οποίων και οι Κωστής Παλαμάς και Γρηγόρης Ξενόπουλος, η Παρρέν κατόρθωσε να επιβάλει τον διεκδικητικό λόγο της και να συνεχίσει τον αγώνα της για 31 συνεχή χρόνια, διακόπτοντας μόνον όταν το 1918 εξορίστηκε για περίπου 10 μήνες στην Ύδρα λόγω των πολιτικών της φρονημάτων.

Η Καλλιρόη Παρρέν, στην οποία ο Παλαμάς είχε αφιερώσει και ένα ποίημά του («Χαίρε γυναίκα της Αθήνας, Μαρία, Ελένη, Εύα. Να η ώρα σου. Τα ωραία σου φτερά δοκίμασε και ανέβα και καθώς είσαι ανάλαφρη και πια δεν είσαι σκλάβα προς τη μελλούμενη άγια γη πρωτύτερα εσύ τράβα και ετοίμασε τη νέα ζωή, μιας νέας χαράς υφάντρα και ύστερα αγκάλιασε, ύψωσε και φέρε εκεί τον άντρα…») εκπροσώπησε την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα την Ελλάδα σε διεθνή Συνέδρια Γυναικών στο Παρίσι, το Λονδίνο και το Σικάγο (1888, 1889, 1893, 1896, 1900).

Η Καλλιρόη Παρρέν, παρόλο που πέτυχε να πείσει τον πρωθυπουργό Δ. Γούναρη να τοποθετηθεί προσωπικά υπέρ την χορήγησης ψήφου στις γυναίκες, δεν πρόλαβε να δει την χορήγηση των ίσων εκλογικών δικαιωμάτων αφού πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο στις 16 Ιανουαρίου 1940 στην Αθήνα. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στο 1ο Νεκροταφείο, όπου πέντε δεκαετίες αργότερα, στις 6 Ιουνίου 1992, έγιναν τα αποκαλυπτήρια προτομής της από τον Δήμο Αθηναίων.
tvxs.gr

Οι χρήστες του Διαδικτύου χάνουν την ικανότητα να αστειεύονται

image

Ολλανδοί ερευνητές διαπιστώσαν ότι το Διαδίκτυο επηρεάζει αρνητικά την ικανότητα των ανθρώπων να αστειεύονται.

Οι επιστήμονες σημείωσαν, ότι 7 χρόνια πριν, 8 στους 10 Ολλανδούς μαθητές μπορούσαν να πουν ένα ανέκδοτο. Μεταξύ των σημερινών μαθητών, τουλάχιστον να θυμηθούν ένα ανέκδοτο μπορούν λιγότεροι από τους μισούς. Στην εποχή του Διαδικτύου οι άνθρωποι ξεσυνήθισαν να διηγούνται ο ένας στον άλλον αστείες ιστορίες και να επικοινωνούν.
«Ένα καλά ειπωμένο αστείο απαιτεί χρόνο και σωστή προσέγγιση, και ο άνθρωπος που το μοιράζεται, μεταδίδει στο αστείο την προσωπικότητά του. Η ευστροφία τέτοιου είδους χάνεται από τον πολιτισμό μας – οι άνθρωποι προτιμούν τα σύντομα αστεία», – καταλήγουν οι ερευνητές.
Η φωνή της Ρωσίας

Το δηλητήριο του μπλε σκορπιού και οι αμφιλεγόμενες ιδιότητές του

image

Εντυπωσιάζει η ιστορία του Leandro Gonzáles από την Κούβα – Προσεχτικοί οι επιστήμονες

Ο εξάχρονος Leandro Gonzáles κάθεται στην άκρη του διπλού κρεβατιού των γονιών του και παρατηρεί γύρω του. Τα ματάκια του ακολουθούν τον δείκτη του αριστερού χεριού της Dr. Niudis Cruz. Γέρνει πίσω και τεντώνει τα χέρια του προς το ταβάνι. Τότε, η Dr. Cruz, μία ξανθιά, σαραντάχρονη ειδικός στον καρκίνο, επιβραβεύει την όποια προσπάθεια του παιδιού. Η Yaima, η μητέρα του αγοριού, κάθεται στο πλάι καθώς περιμένει να τελειώσει η φυσική εξέταση που υποβάλλεται ο μικρός ανά δίμηνο. Πριν από ένα χρόνο περίπου ήταν ακινητοποιημένος και ουσιαστικά βωβός.

Η γιατρός με τη βοήθεια του υπολογιστή παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του όγκου, που αρχικά διαγνώστηκε πριν από 18 μήνες. Από τον Σεπτέμβρη του 2011 ως τον Απρίλη του 2012, ο όγκος συρρικνώθηκε κατά 15%. Σε αυτό το διάστημα το παιδί δεν βρισκόταν κάτω από καμιά άλλη θεραπευτική αγωγή πέρα από την κατάποση ενός άγευστου υγρού τρεις φορές ημερησίως. Η γιατρός επιμένει στο γεγονός ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί από μόνο του, αλλά χρειάζεται μια εξωτερική επέμβαση για να φέρει αυτό το αποτέλεσμα.

Για τον μικρό Leandro η επέμβαση αυτή αφορά στο δηλητήριο ενός μεσαίου μεγέθους σκορπιού, του Rhopalurus junceus, γνωστού στην Κούβα ως escorpión azul, δηλαδή μπλε σκορπιός. Ενδεχομένως το όνομά του να μην είναι πολύ ακριβές καθώς περιγράφεται καλύτερα ως μπεζ και μωβ σκορπιός. Η κατάσταση του μικρού αγοριού ήταν πολύ κακή και μόνο αφού άρχισε να καταναλώνει αυτό το αραιωμένο σε νερό δηλητήριο επανήλθε σε κανονικά επίπεδα. Η καθημερινή ζωή του πλέον δεν διαφέρει σε πολλά από αυτήν των υπόλοιπων, υγιών παιδιών και η μητέρα του μιλά για μεγάλη τύχη και ευλογία μέσα από την ίδια τη φύση.

Το δηλητήριο του μπλε σκορπιού δεν αποτελεί σημερινή ανακάλυψη. Για πάνω από 20 χρόνια οι καρκινοπαθείς στην Κούβα καταφεύγουν σε αυτό. Και ακόμη και όταν δεν σημειώνεται θεαματική βελτίωση στην κατάσταση των ασθενών, κανείς δεν επιμένει ότι τα θεραπευτικά του αποτελέσματα αποδίδονται απλώς σε μία ευχάριστη σύμπτωση. Μάλιστα, πολλοί ασθενείς, ταυτόχρονα με τη φαρμακευτική θεραπεία που λαμβάνουν, καταφεύγουν στο δηλητήριο του μπλε σκορπιού για ανακούφιση από τον πόνο, μυϊκή ενδυνάμωση και ανάκτηση δύναμης και ενέργειας.

Η κρατική φαρμακευτική εταιρεία της Κούβας πρόσφατα έβγαλε στην παραγωγή σχετικό ομοιοπαθητικό σκεύασμα με την ονομασία Vidatox. Πολλές χώρες έδειξαν ενδιαφέρον για να εισάγουν το φαρμακευτικό αυτό προϊόν και ήδη στήθηκε ένας χορός παραεμπορίου του προϊόντος με προεκτάσεις ποικίλες και μείζονος σημασίας. Ο αριθμός των ασθενών που το δοκίμασαν σε παγκόσμια κλίμακα συνεχώς αυξάνεται.

Ο διευθυντής της Labiofam, Dr. José Antonio Fraga, πολύ προσεκτικά περιγράφει την κατάσταση. Υπογραμμίζει ότι δεν έχει βρεθεί η θεραπεία και σε καμία περίπτωση οι ασθενείς δεν παροτρύνονται να εγκαταλείψουν τη χημειοθεραπεία ή την ακτινοβολία των ιστών με καρκινικά κύτταρα. Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, η ιατρική βασίζεται σε αποδείξεις και δεν μπορούμε να τις παραβλέψουμε όταν αυτές υπάρχουν.

Ο Dr. Alexis Diaz, ένας νέος και ενθουσιώδης ιατρός στην ομάδα έρευνας, παρέχει την πιο σαφή και επιστημονική πληροφόρηση. Τονίζει ότι το δηλητήριο του μπλε σκορπιού είναι αποτελεσματικό σε συμπαγείς όγκους ή προσβεβλημένα όργανα, όπως οι πνεύμονες, το πάγκρεας, ο εγκέφαλος ή κάθε όργανο της γαστρεντερικής οδού, ενώ δεν φαίνεται αποτελεσματικό σε άλλους τύπους κακοηθειών, όπως τα λεμφώματα. Παράλληλα αναφέρει περιπτώσεις ασθενών στους οποίους απέτυχε το δηλητήριο, οι οποίοι κατέφυγαν σε αυτό ως έσχατη λύση, όταν το ανοσοποιητικό σύστημα είχε εξασθενήσει πολύ και ο καρκίνος είχε ήδη προκαλέσει μεταστάσεις. Θεωρεί ότι, αν χορηγηθεί από τα πρώτα στάδια της νόσου, ίσως κάποια μέρα η επάρατος νόσος να γίνει χρόνια και φαρμακοεξαρτώμενη, όπως ακριβώς ο σακχαρώδης διαβήτης.

Σε αυτό τα πλαίσιο οι γιατροί προτείνουν τη χρήση του δηλητηρίου του μπλε σκορπιού συμπληρωματικά προς κάθε άλλη φαρμακευτική αγωγή. Παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του Leandro, ο οποίος μετά από χορήγηση του φαρμάκου για εφτά μήνες ήταν αρκετά δυνατός να αντιμετωπίσει κάθε άλλη επέμβαση, έτσι, το παιδί υποβλήθηκε σε ακτινοβολία που συρρίκνωσε ακόμη περισσότερο τον όγκο.

Πάνω από όλα το ενδιαφέρον των επιστημόνων και της ίδιας της εταιρείας στράφηκε στην ασφάλεια των ανθρώπων. Διεξήχθησαν πολυάριθμες έρευνες σε συνεργασία με πανεπιστημιακά ιδρύματα και ερευνητικά κέντρα για να αποδειχθεί ότι το δηλητήριο του μπλε σκορπιού δεν είναι τοξικό, αλλά αντιθέτως ενδείκνυται η χορήγησή του στα θηλαστικά.

Ο José Perera και ο Juan González έχουν αποστολή δύσκολη που δεν μπορεί να υλοποιηθεί όταν ο ήλιος πέσει. Με φτωχό εξοπλισμό μετακινούν έναν σωρό από πέτρες. Με επιδέξιες και προσεκτικές κινήσεις συλλαμβάνουν τον σκορπιό και με άγνοια κινδύνου, σαν να έπαιζαν με μια άκακη ακρίδα, τον πιάνουν από την ουρά και τον αιχμαλωτίζουν στο δοχείο που έχουν μαζί τους. Είναι επαγγελματίες. Δηλώνουν κυνηγοί σκορπιών και είναι μόνο κάποιοι από όλους εκείνους όσοι εξασκούν την ίδια δραστηριότητα.

Ο Perera λέει ότι έχει τσιμπηθεί από τον σκορπιό πάνω από 10 φορές, αλλά κανείς από τους δύο δεν φοβάται. Το τσίμπημα του R. junceus πονά φρικτά και μπορεί να προκαλέσει προσωρινή αιμωδία (μούδιασμα), ωστόσο το δηλητήριο αυτό δεν είναι θανατηφόρο για τον άνθρωπο.

Πράγματι ο σκορπιός είναι ένα παρεξηγημένο ζώο. Από τα 2.000 περίπου είδη μόνο τα 20-30 είναι επικίνδυνα για τους ανθρώπους, κυρίως για τα μικρά παιδιά. Ας μην ξεχνούμε ότι οι σκορπιοί επιτίθενται μόνο όταν αισθάνονται ότι απειλούνται. Πέρα από αυτήν την προσέγγιση, οι σκορπιοί και σε άλλους πολιτισμούς χρησιμοποιούνται ως θεραπευτικά μέσα. Στην κινεζική παραδοσιακή ιατρική χρησιμοποιείται κυρίως το είδος Mesobuthus martensii, αλλά πάνω από 25 είδη θεωρούνται ότι ανακουφίζουν από τον πόνο, θεραπεύουν τις επιληπτικές κρίσεις, ακόμη και την παράλυση.

Κάνοντας μια ιστορική αναδρομή πέφτουμε πάνω στον βιολόγο Misael Bordier Chivas, ο οποίος απεβίωσε σχετικά πρόσφατα. Σύμφωνα με την ιστορία, λοιπόν, διεξήγε ελέγχους πάνω στα δηλητήρια διαφόρων φιδιών, αραχνών και σκορπιών για το Πανεπιστήμιο του Γκουαντάναμο.

Παρατήρησε μεγάλη βελτίωση σε αρουραίους και σκύλους που έλαβαν το δηλητήριο του R. junceus. Τα πειράματα προχώρησαν σε περαιτέρω στάδια, ώστε να ανακαλυφθεί η ευεργετική δράση του δηλητηρίου αυτού στους καρκινικούς όγκους.

Το 1993 ο José Felipe Monzón προσέγγισε τον Bordier και τον παρακάλεσε να του δώσει κάποιο από το δηλητήριο για τη 15χρονη κόρη του που νοσούσε από καρκίνο στο πάγκρεας. Ο καθηγητής δεν αρνήθηκε την πρόκληση, αντιθέτως έφτιαξε την πρώτη φόρμουλα που προοριζόταν για άνθρωπο και τα αποτελέσματα ήταν τουλάχιστον θριαμβευτικά! Φυσικό επόμενο ήταν η Labiofam να προσεγγίσει με τη σειρά της τον Bordier, να ξεκινήσει μια σειρά πειραμάτων και ελέγχων, ώστε να αποδειχθεί η ασφάλεια του δηλητηρίου και, καθώς οι έλεγχοι ήταν πολλά υποσχόμενοι, η εταιρεία αποφάσισε να το διαθέσει στην αγορά. Και καθώς οι αρχές υγείας της χώρας δεν επέτρεπαν την έγκριση προς πώληση τόσο άμεσα, η εταιρεία το διέθετε από το 2003 δωρεάν σε οποιονδήποτε δήλωνε εγγράφως ότι επιθυμούσε να το λάβει.

Όλο αυτό το εγχείρημα είναι αυτονόητο ότι απαιτούσε πολλούς σκορπιούς, προκειμένου να εξασφαλισθεί η παραγωγή. Οι συνθήκες όπου φυλάσσονται είναι ειδικές. Ο χώρος κλιματίζεται και βρίσκεται σταθερά στους 22οC, κάθε σκορπιός έχει τον αποκλειστικό του αριθμό και σημειώνεται στο αρχείο η περιοχή όπου εντοπίστηκε και η ημερομηνία. Από την εισαγωγή θα περάσουν περίπου 40 ημέρες ώς τη χρησιμοποίηση του σκορπιού, αρκετές μέρες ώστε να γεννήσουν κάποιοι από αυτούς ή να νοσήσουν άλλοι.

Για τη συλλογή του δηλητηρίου (ή άρμεγμα όπως συνηθίζουν να λένε) χρειάζεται μια πολύ συγκεκριμένη τεχνική στην οποία εφαρμόζεται ηλεκτροσόκ. Τότε αφήνονται 6-12 μικροσταγόνες γαλακτώδους υφής και χρώματος. Ο κάθε σκορπιός «αρμέγεται» μία φορά τον μήνα επί δύο χρόνια, ενώ υπολογίζεται ότι ζει γύρω στα 10. Μετά απελευθερώνεται στο φυσικό περιβάλλον, προκειμένου να συνεχίσει ο πολλαπλασιασμός του είδους.

Η είδηση για το δωρεάν σκεύασμα ταξίδευσε πολύ γρήγορα. Πλήθος ασθενών συνέρρεε στη Labiofam, η οποία ποτέ δεν έδιωξε κάποιον που φαινόταν να έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στον μπλε σκορπιό. Δημοσιογράφοι από διάφορα μέρη του πλανήτη κατέφθαναν στην Κούβα για να κάνουν ρεπορτάζ και τα νέα διαδίδονταν τάχιστα! Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι λίγοι οι οργανισμοί υγείας και άλλοι φορείς που φαίνονται διστακτικοί, ακόμη και καχύποπτοι, απέναντι σε αυτό το μέσο θεραπείας, το οποίο ωστόσο ήδη δημιουργεί ανάγκες για περισσότερους μπλε σκορπιούς.

Στη Labiofam άνοιξε τελικά ο δρόμος της ομοιοπαθητικής και το Vidatox είναι πλέον πραγματικότητα. Αυτό το πολύ αραιωμένο σκεύασμα βγήκε σε μαζική παραγωγή. Το μπουκάλι των 30 ml είναι διαθέσιμο στα φαρμακεία της χώρας σε τιμή 220 δολαρίων για του ξένους και 4 λεπτών για τους Κουβανούς.

Φυσικά αναλύσεις που έγιναν στο δηλητήριο αυτό κατέδειξαν την ύπαρξη 5 πρωτεϊνών με γνωστές αντικαρκινικές ιδιότητες. Αυτές θα χρησιμοποιηθούν ως η βάση για την ύπαρξη συνθετικών και άλλων φαρμάκων στο μέλλον. Μία από αυτές, ένα πεπτίδιο γνωστό ως χλωροτοξίνη, μπορεί να εντοπισθεί και σε άλλα είδη σκορπιών και, αν κάποτε κλωνοποιηθεί, θα αφεθούν οι σκορπιοί στην ησυχία τους!

Παρ’ όλο που όλες αυτές οι παραπάνω ανακαλύψεις έχουν μεγάλο επιστημονικό και ιατρικό ενδιαφέρον και πέρα από κάθε ελπίδα που γεννάται για την αντιμετώπιση της νόσου, προκύπτουν πολλά ηθικά θέματα και θέματα νομικού ενδιαφέροντος. Αρχικά αξίζει να σημειωθεί ότι κάποιες μόνο χώρες έχουν αδειοδοτηθεί να εισάγουν το φάρμακο νόμιμα, ενώ αναμένεται η λίστα των χωρών αυτών να μεγαλώσει άμεσα. Πέρα από αυτό, όμως, η εξάπλωση της είδησης, η ενδεχόμενη παραπληροφόρηση και η δραστηριότητα παράνομων κυκλωμάτων διευκολύνουν την άνθιση παραεμπορίου που εκμεταλλεύεται ενδεχομένως τον ανθρώπινο πόνο και την αγωνία.

Παράλληλα από διάφορες χώρες της Ευρώπης, όπως είναι η Ελλάδα και η Γερμανία, βρίσκονται μεσάζοντες, άτομα που διατίθενται να κάνουν το ταξίδι ως την Κούβα ώστε να προμηθεύσουν ασθενείς με το πολύτιμο σκεύασμα. Την ίδια ώρα στο διαδίκτυο πολυάριθμες ιστοσελίδες προσφέρονται να αποστείλουν το πόσιμο φάρμακο (αναφερόμενο ως escozul, escoazul ή υπό την εμπορική ονομασία Escozine) οπουδήποτε στον πλανήτη. Κάποιες φαίνονται αξιόπιστες, άλλες προβάλλουν την κατ’ αποκλειστικότητα συνεργασία τους με την οικογένεια του Bordier, ενώ άλλα ζητούν οι ενδιαφερόμενοι να αποστείλουν αντίγραφα των ιατρικών τους εξετάσεων, προκειμένου η θεραπεία να είναι εξατομικευμένη και πιο επιτυχής.

Οι γιατροί στο νησί φαίνονται διστακτικοί και πολύ προσεκτικοί στις εκτιμήσεις τους. Στην ανάλογη ερώτηση αποφεύγουν να απαντήσουν. Όταν η Κούβα τη δεκαετία του ’90 έχασε τα έσοδα που είχε από τη Ρωσία, η κυβέρνηση του Φιντέλ Κάστρο αποφάσισε να επενδύσει στη βιοτεχνολογία ως ένας πολλά υποσχόμενος τομέας οικονομικής, και όχι μόνο, ανάπτυξης. Το στοίχημα κερδήθηκε. Oι Κουβανοί επιστήμονες ανακάλυψαν το πρώτο εμβόλιο με συνθετικό αντιγόνο για τον Haemophilus influenzae τύπου B και οι έρευνες και οι επιτυχίες δεν σταματούν εδώ, αλλά σημειώνονται πρόοδοι στον τομέα της ογκολογίας, της ανοσολογίας, των μολυσματικών ασθενειών και του καρδιαγγειακού συστήματος.

Είναι πολύ ελπιδοφόρο να γνωρίζουμε ότι η θεραπεία σε κάθε είδους ασθένεια βρίσκεται στην ίδια τη φύση. Παράλληλα οφείλουμε να ενημερωνόμαστε και να έχουμε πάντοτε ως γνώμονα στις επιλογές μας τη λογική, ώστε να αποφεύγουμε κινδύνους που ελλοχεύουν. Σε κάθε περίπτωση αρκεί να καταγράψουμε το φαινόμενο, να θαυμάσουμε το ελάχιστο αυτό πλασματάκι της φύσης και τον μικρό Leandro Gonzáles, που πλέον η ζωή του δεν φαίνεται να είναι ένας δύσκολος καθημερινός αγώνας…

πηγή:newsbeast

Η Γενοκτονία των Ποντίων

image

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανές δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.

Το 1908 ήταν μια χρονιά – ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.

Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.

image

Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!

Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.

Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Παρακολουθήστε το «H ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

πηγή:  sansimera.gr

Τέταρτη ισχυρή ηλιακή έκλαμψη σε διάστημα τριών ημερών

image
Η τελευταία από τις τέσσερις εκλάμψεις σε εικόνα του δορυφόρου SDO που ελήφθη στο υπεριώδες τμήμα του φάσματος

Μια υπερδραστήρια κηλίδα στην επιφάνεια του Ήλιου εξερράγη την Τετάρτη για τέταρτη φορά σε διάστημα 72 ωρών.

Η τελευταία ηλιακή έκλαμψη κορυφώθηκε στις 04.48 ώρα Ελλάδας, ανακοίνωσαν οι υπεύθυνοι του Παρατηρητηρίου Ηλιακής Δυναμικής (SDO), ενός δορυφόρου της NASA που κρατά τα μάτια του μονίμως στραμμένα προς τον Ήλιο.

Ήταν μια έκλαμψη της ισχυρότερης «κλάσης X», διευκρίνισε το Κέντρο Πρόβλεψης Διαστημικού Καιρού της αμερικανικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας.

Και οι τέσσερις εκλάμψεις των τελευταίων ημερών, οι ισχυρότερες που έχουν καταγραφεί φέτος, ξέσπασαν στην κηλίδα AR1748, η οποία έχει μέγεθος περίπου διπλάσιο από της Γης.

Οι ηλιακές κηλίδες είναι σκοτεινές περιοχές σχετικά χαμηλής θερμοκρασίας στην επιφάνεια του Ήλιου, οι οποίες πιστεύεται ότι οφείλονται σε ισχυρή τοπική δραστηριότητα του ηλιακού μαγνητικού πεδίου.

Οι εκλάμψεις είναι ξαφνικές, απρόβλεπτες εξάρσεις του μαγνητικού πεδίου που πηγάζουν συνήθως από τις ηλιακές κηλίδες. Συχνά συνοδεύονται από τις λεγόμενες εκτινάξεις στεμματικού υλικού, ή CME, γιγάντιες ποσότητες φορτισμένων σωματιδίων που εκτινάσσονται στο διάστημα με ταχύτητες εκατομμυρίων χιλιομέτρων την ώρα.

Σε περίπτωση που η Γη βρεθεί στην πορεία αυτών των γιγάντιων πιδάκων υλικού, τα φορτισμένα σωματίδια μπορούν να προκαλέσουν βλάβες σε δορυφόρους και συστήματα ηλεκτροδότησης και να κάνουν ασυνήθιστα έντονο το βόρειο και το νότιο σέλας.

Σε γενικές γραμμές, οι ηλιακές κηλίδες, οι εκλάμψεις και οι εκτινάξεις στεμματικού υλικού αυξάνονται σε περιόδους έντονης ηλιακής δραστηριότητας.

Η δραστηριότητα του Ήλιου ακολουθεί έναν κύκλο αυξομείωσης με περίοδο 11 ετών. Η κορύφωση του τρέχοντος κύκλου, η οποία αντιστοιχεί στο λεγόμενο ηλιακό μέγιστο, αναμένεται αργότερα φέτος.
in.gr

Ξεχωριστά έθιμα του Πάσχα στην Ελλάδα

image

Από τη Ρόδο ως τη Κέρκυρα και από την Κρήτη ως τη Θράκη κάθε γωνιά της Ελλάδας γιορτάζει το Πάσχα με  το δικό της μοναδικό τρόπο.

Έθιμα και παραδόσεις ζωντανεύουν και πάλι στην πλουσιότερη, σε λαογραφικές εκδηλώσεις, γιορτή της χριστιανοσύνης.

Θράκη

Στις Μέτρες της Θράκης, τα παιδιά φτιάχνουν το ομοίωμα του Ιούδα και το περιφέρουν στα σπίτια, ζητώντας κλαδιά για να τον κάψουν την επομένη στον Επιτάφιο. Τη Μεγάλη Παρασκευή η πομπή του Επιταφίου σταματά έξω από ένα παρεκκλήσι, εκεί όπου βρίσκεται έτοιμη η φωτιά για να καεί ο Ιούδας. Τη στιγμή που ο ιερέας διαβάζει το Ευαγγέλιο ανάβουν τη φωτιά και καίνε το ομοίωμα. Αργότερα θα πάρουν μια χούφτα από εκείνη τη στάχτη και θα τη ρίξουν στα μνήματα.

Μακεδονία

Με ένα κόκκινο πανί, που συμβολίζει το αίμα του Χριστού, απλωμένο στο μπαλκόνι ή το παράθυρο, ξεκινούν τη Μεγάλη Πέμπτη οι προετοιμασίες για τη βραδιά της Ανάστασης, ενώ την ίδια ημέρα οι νοικοκυρές βάφουν τα κόκκινα αυγά.

Παλαιότερα στη Μακεδονία η νοικοκυρά έβαζε το πρώτο αυγό στο εικονοστάσι, απ όπου το έβγαζε με την πυροστιά μόνο όταν έβρεχε ή άστραφτε, για να «ξορκίσει» το χαλάζι και τις πλημμύρες. Σε κάποια χωριά της Μακεδονίας, όπως οι Ελευθερές, μέχρι πριν από λίγα χρόνια σημάδευαν το κεφάλι και την πλάτη των μικρών αρνιών με τη μπογιά που είχε χρησιμοποιηθεί για το βάψιμο τον αυγών.

Όσο το κόκκινο πανί ήταν κρεμασμένο στο μπαλκόνι ή το παράθυρο, οι γυναίκες δεν έπλεναν ούτε και άπλωναν ρούχα, γιατί το θεωρούσαν κακό σημάδι, ενώ τα πρώτα αυγά που έβαφαν τα έστελναν μαζί με τσουρέκια στα πεθερικά τους.

Στη Θάσο στην Κοινότητα Λιμεναρίων διατηρείται το πανάρχαιο έθιμο «Για βρέξ Απρίλη μ», που γιορτάζεται την Τρίτη του Πάσχα. Συγκροτήματα απ όλη την Ελλάδα χορεύουν δημοτικούς χορούς.

Στην Ιερισσό της Χαλκιδικής έχουν το έθιμο «Του μαύρου νιου τ αλώνι», που γιορτάζεται την Τρίτη του Πάσχα. Μετά την επιμνημόσυνη δέηση και την εκφώνηση του πανηγυρικού, οι γεροντότεροι αρχίζουν τον χορό. Σιγά-σιγά πιάνονται όλοι οι κάτοικοι και συχνά ο χορός έχει μήκος τετρακόσια μέτρα. Τραγουδούν και χορεύουν όλα τα Πασχαλινά τραγούδια και τελειώνουν με τον «Καγκέλευτο» χορό, που είναι η αναπαράσταση της σφαγής 400 Ιερισσιωτών από τους Τούρκους, κατά την επανάσταση του 1821. Ο χορός περνά κάτω από δάφνινη αψίδα όπου υπάρχουν δύο παλικάρια με υψωμένα σπαθιά και στη μέση του τραγουδιού διπλώνεται στα δύο με τους χορευτές να περνούν ο ένας απέναντι από τον άλλο για τον τελευταίο χαιρετισμό. Κατά την διάρκεια της γιορτής μοιράζεται, καφές που βράζει σε μεγάλο καζάνι «ζωγραφίτικος», τσουρέκια και αυγά.

Στο Λιτόχωρο Πιερίας την Μ.Πέμπτη το βράδυ στολίζονται οι επιτάφιοι που φτιάχνονται από ανύπαντρες κοπέλες, οι οποίες όλη την Σαρακοστή φτιάχνουν λουλούδια από ύφασμα. Την Μ. Παρασκευή το βράδυ γίνεται στο παζάρι η συνάντηση των Επιταφίων που συνοδεύονται από χορωδίες Λιτοχωριτών.

Κεντρική Ελλάδα

Στην Αράχωβα, ανήμερα του Πάσχα ξεκινάει η περιφορά της Εικόνας του Αγίου Γεωργίου την οποία συνοδεύουν περί τα 500 άτομα ντυμένα με παραδοσιακές φορεσιές
. Την επομένη πραγματοποιείται αγώνας δρόμου των γερόντων (ανηφορικός δρόμος), οι οποίοι ξεκινούν από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και φτάνουν στο λόφο. Ακολουθούν χορευτικά συγκροτήματα και το απόγευμα χορεύουν γυναικείοι χορευτικοί σύλλογοι. Οι εκδηλώσεις συνεχίζονται με κλέφτικα αγωνίσματα, όπως το σήκωμα της πέτρας.

Στη Λιβαδειά, το πιο χαρακτηριστικό έθιμο της πόλης, είναι το γνωστό «Πάσχα της Λιβαδειάς», με τους νέους της πόλης να συμμετέχουν στο έθιμο του «λάκκου». Μετά την Ανάσταση και πριν ξημερώσει οι κάτοικοι ετοιμάζουν την φωτιά. Ένας, κάνοντας το σταυρό του, βάζει φωτιά στο σωρό με τη λαμπάδα της Αναστάσεως. Με ραντίσματα νερού και συχνό χτύπημα με ένα μακρύ ξύλο, η θράκα είναι έτοιμη για να ψηθούν τα αρνιά. Το γλέντι διαρκεί μέχρι το απόγευμα και συμπληρώνεται με τη συμμετοχή παραδοσιακών χορευτικών συγκροτημάτων και την καύση πυροτεχνημάτων.

Στο Αιτωλικό, την Μ. Παρασκευή πολλοί προσκυνητές επισκέπτονται το ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου βρίσκεται ο Επιτάφιος, ιστορικό κειμήλιο του 13ου-14ου αιώνα. Την Κυριακή του Πάσχα κάθε γειτονιά, είναι μία μεγάλη υπαίθρια ψησταριά, όπου ο χορός και το τραγούδι έχουν τον πρώτο λόγο, ενώ προσφέρονται κρασί και παραδοσιακοί μεζέδες δωρεάν.

Στη Ναύπακτο, το βράδυ της Μ. Παρασκευής, πλήθος κόσμου, ντόπιοι και επισκέπτες, ακολουθούν την περιφορά του Επιταφίου, σχηματίζοντας πομπές, οι οποίες διέρχονται από το λιμάνι, όπου είναι αναμμένες δάδες ειδικά τοποθετημένες στις τάπες του Κάστρου, γύρω από το λιμάνι. Στο μέσον της εισόδου του λιμανιού οι δάδες σχηματίζουν μεγάλο σταυρό, που φωταγωγεί ολόκληρο το λιμάνι παρουσιάζοντας μία φαντασμαγορική εικόνα. Το έθιμο συνδυάζει τη θρησκευτική μυσταγωγία με την ηρωική προσπάθεια του μπουρλοτιέρη Ανεμογιάννη να πυρπολήσει τη τουρκική ναυαρχίδα στο χώρο αυτό.

Πελοπόννησος

Στο Λεωνίδιο, το πιο εντυπωσιακό έθιμο της περιοχής είναι, όταν το βράδυ της Ανάστασης γεμίζει ο ουρανός από φωτεινά «αερόστατα», τα οποία ανυψώνονται από τους πιστούς κάθε ενορίας.

Στην Καλαμάτα, αναβιώνει ένα έθιμο, που πηγάζει από τους απελευθερωτικούς αγώνες του 1821, ο διαγωνισμός των «μπουλουκιών». Οι διαγωνιζόμενοι με παραδοσιακές ενδυμασίες και οπλισμένοι με σαΐτες, δηλαδή με χαρτονένιους σωλήνες γεμάτους μπαρούτι, επιδίδονται σε σαϊτοπόλεμο, στο γήπεδο του Μεσσηνιακού με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου.

Κυκλάδες

Στην Κύθνο, το πιο επιβλητικό έθιμο του νησιού είναι αυτό της «Κούνιας». Την Κυριακή του Πάσχα, στην πλατεία του νησιού, στήνεται μία κούνια, στην οποία κουνιούνται αγόρια και κορίτσια ντυμένα με παραδοσιακές στολές. Αυτός ή αυτή που θα κουνήσει κάποιον, δεσμεύεται ενώπιον Θεού και ανθρώπων για γάμο. Το βράδυ του Μ.Σαββάτου επικρατεί το έθιμο του «συχώριου», δηλαδή όλοι όσοι έχουν πεθαμένους συγγενείς φέρνουν στην εκκλησία ψητά, κρασί και ψωμί, τα οποία έχει «διαβάσει» ο παπάς και τα προσφέρουν στους επισκέπτες και στους κατοίκους του νησιού.

Η Σύρος βιώνει με ιδιαίτερο τρόπο το Πάσχα. Οι δύο θρησκευτικές της κοινότητες, η Ορθόδοξη και η Καθολική, γιορτάζουν συγχρόνως τις μέρες του Πάσχα. Οι Επιτάφιοι των Καθολικών στην Άνω Σύρο ξεκινούν από τον ναό του Αγίου Γεωργίου. Στην Ερμούπολη ο επιτάφιος των Καθολικών ξεκινάει από τον Ιερό Ναό Ευαγγελιστών, οι επιτάφιοι των Ορθοδόξων, από τις ενορίες Αγίου Νικολάου, της Κοιμήσεως και τη Μητρόπολη της Μεταμορφώσεως. Κατά την περιφορά τους συναντώνται στην κεντρική πλατεία Μιαούλη, όπου γίνεται κατανυκτική δέηση.

Στην Πάρο, η περιφορά του Επιταφίου της Μάρπησσας, παρουσιάζει ενδιαφέρον καθώς κατά την διάρκειά της, γίνονται δεκαπέντε περίπου στάσεις. Σε κάθε στάση φωτίζεται και ένα σημείο του βουνού, όπου τα παιδιά ντυμένα Ρωμαίοι στρατιώτες ή μαθητές του Χριστού, αναπαριστούν σκηνές από την είσοδο στα Ιεροσόλυμα, την προσευχή στο Όρος των Ελαιών, το Μαρτύριο της Σταύρωσης και την Ανάσταση. Τα μεσάνυχτα του Μ. Σαββάτου, το νησί γεμίζει από φώτα και τον θόρυβο των αμέτρητων πυροτεχνημάτων.

Στη Νάξο την Μεγάλη Παρασκευή οι κοπέλες καθαρίζουν τις εκκλησιές, στολίζουν τον Επιτάφιο και μετά ακολουθεί η περιφορά. Στο πασχαλινό τραπέζι ξεχωρίζει το παραδοσιακό «μπατούδο», κατσικάκι γεμιστό με εντόσθια, λαχανικά, ρύζι, αυγά και τυρί ψημένο στο φούρνο.

Δωδεκάνησα

Στο νησί της Αποκάλυψης, την Πάτμο, επίκεντρο των τελετών και ακολουθιών αποτελεί ο «Νιπτήρας». Στολίζεται με λαμπρές βάγιες και ποικιλία ανοιξιάτικων λουλουδιών. Την Μ.Πέμπτη γίνεται αναπαράσταση του «Μυστικού Δείπνου» του Νιπτήρα σε κεντρική πλατεία της Χώρας. Το Μ. Σάββατο το βράδυ πριν από την Ανάσταση, το Ευαγγέλιο διαβάζεται σε ηρωικό εξάμετρο με κώντιο και την Κυριακή του Πάσχα, στο Μοναστήρι της Πάτμου γίνεται η δεύτερη Ανάσταση κατά την οποία το Αναστάσιμο Ευαγγέλιο διαβάζεται σε επτά γλώσσες και από τον ηγούμενο μοιράζονται κόκκινα αυγά στους πιστούς.

Στη Ρόδο, το Σάββατο του Λαζάρου, τα παιδιά γυρίζουν από πόρτα σε πόρτα και τραγουδούν τον «Λάζαρο», συγκεντρώνοντας χρήματα και αυγά για τους ιερείς. Παλαιότερα, κανένας γεωργός δεν πήγαινε στο χωράφι του να εργαστεί, γιατί όπως πίστευαν, ό,τι έπιαναν θα μαραινόταν. Επιτρεπόταν μόνο η συγκέντρωση ξερών κλαδιών για το άναμμα των φούρνων τη Μεγάλη Εβδομάδα για το ψήσιμο των κουλουριών. Του Λαζάρου, επίσης, σε όλα τα σπίτια οι νοικοκυρές φτιάχνουν στριφτά κουλουράκια, «τα Λαζαράκια», συμβολίζοντας με τον τρόπο αυτό το σώμα του Λαζάρου που ήταν τυλιγμένο στο σάβανο.

Στην Κω, ενώ οι μεγάλοι ασχολούνται με τις πασχαλινές δουλειές και τον εκκλησιασμό, τα παιδιά προετοιμάζονται για την Ανάσταση. Παίρνουν μεγάλα κλειδιά από εκείνα που είχαν οι παλιές κλειδαριές, δένουν με ένα σχοινί το κλειδί με μπαρούτι και βάζουν το καρφί στην τρύπα του κλειδιού, το βράδυ της Ανάστασης το χτυπούν δυνατά στον τοίχο για να εκπυρσοκροτήσει. Άλλοι κόβουν μακριές λωρίδες χαρτιού, βάζουν στην άκρη της κάθε λωρίδας μπαρούτι και ένα φιτίλι, την τυλίγουν τριγωνικά, ώστε να προεξέχει το φιτίλι που το ανάβουν και από την ώρα που ο παπάς λέει το «Χριστός Ανέστη». Το πρωί του Μ. Σαββάτου, η εκκλησία στρώνεται με μικρά μοβ μυρωμένα λουλούδια του βουνού
real.gr

Πόσο στοιχίζει το εισιτήριο χωρίς επιστροφή στον Άρη;

image

Η ιδιωτική μη εμπορική εταιρεία Mars One άρχισε να δέχεται αιτήσεις από εκείνους που θέλουν να γίνουν οι πρώτοι άποικοι του Άρη. Σύμφωνα με τα σχέδια του Μπας Λάνσντορπ (Bas Lansdorp), επιχειρηματία από την Ολλανδία και εμπνευστή του σχεδίου, οι πρώτοι τέσσερις άποικοι θα φθάσουν στον Κόκκινο πλανήτη ύστερα από 10 χρόνια – στις 24 Απριλίου του 2023. Θα μείνουν εκεί για πάντα, επειδή δεν προβλέπονται οι δυνατότητες, ούτε και ο τεχνικός εξοπλισμός για την επιστροφή τους στη Γη. Το γεγονός αυτό, εξάλλου, κάνει δέκα φορές φθηνότερο όλο αυτό το σχέδιο.

Ο κάθε αιτών του εισιτηρίου χωρίς επιστροφή στον Άρη θα πρέπει να στείλει βίντεο μήνυμα διαρκείας ενός λεπτού, στο οποίο θα εξηγεί γιατί θα πρέπει να επιλεχθεί ακριβώς αυτός ή αυτή για την αρειανή αποστολή. Η λήψη τέτοιων βίντεο μηνυμάτων απ’ όλο τον κόσμο θα συνεχίζεται για δύο χρόνια. Για να αποκλείσουν τους ανθρώπους με μη σοβαρές προθέσεις, οι διοργανωτές αυτής της αποστολής αποφάσισαν να πάρουν σε μορφή εισφοράς ένα μικρό χρηματικό ποσό – περίπου 25 δολάρια.

Αναμένεται ότι ο αριθμός των βίντεο αιτήσεων θα πλησιάσει το ένα εκατομμύριο. Απ’ αυτές τις αιτήσεις θα επιλέξουν τους υποψήφιους. Θα τους χωρίσουν σε τετράδες και θα αρχίσουν την προετοιμασία τους. Οι μελλοντικοί «αρειανοί» θα μάθουν να βρήσκουν διέξοδο από διάφορες έκτακτες καταστάσεις. Πρόβλεπεται επίσης και ο εγκλωβισμός τους σε μακέτα αρειανής βάσης με περιπτώσεις καθυστέρησης της επίκοινωνίας με τη «μεγάλη γη», όπως έγινε στο πλαίσιο του ρωσικού πειράματος Mars-500.

Μέχρι το 2022 – ημερομηνία αποστολής των πρώτων αποίκων από τη Γη – θα δημιουργηθούν οι απαραίτητες βάσεις για την ίδρυση της προβλεπόμενης αποικίας στον Άρη. Με μερικά διαστημόπλοια Dragon θα μεταφερθούν εκεί αποθέματα τροφίμων, οικιστικές μονάδες, συστήματα εξασφάλισης της ζωής και οχήματα παντός εδάφους.

Το Mars One είναι αρκετά επικίνδυνο σχέδιο, – είπε ο ψυχολόγος Γιούρι Μπουμπέγιεφ.

– Σε οποιαδήποτε περίπτωση οι άνθρωποι που λένε ότι είναι πρόθυμοι να παραμείνουν στον ΄Αρη και να μην επιστρέψουν στη Γη, κάποια στιγμή θα αλλάξουν τη γνώμη τους, αλλά τότε δεν θα μπορούν να κάνουν τίποτε πια. Η επαναξιολόγηση θα ακολουθήσει ήδη τους πρώτους μήνες. Αν θα έχουν εισιτήριο άνευ επιστροφής, τότε η Γη θα ακούσει πολλές μάταιες εκκλήσεις για βοήθεια.

Ο Μπουμπέγιεφ αναθυμάται πως στο πλαίσιο των προηγούμενων πειραμάτων μακρόχρονης απομόνωσης στους συμμετέχοντες πρότειναν να επιλέξουν φαγητά για 2χρονο μενού τους. Ύστερα από έναν μηνα αποδείχτηκε ότι βαρέθηκαν τα αγαπητά τους φαγητά και ότι τους χρειαζόταν κάτι άλλο. Στις συνθήκες απομόνωσης δεν αλλάζουν μόνο οι προτιμήσεις και τα γούστα, αλλά και η εκτίμηση των παρμένων αποφάσεων. Κάτι περισσότερο. Αλλάζουν και οι ίδιες οι ιδιότητες του ατόμου,- τόνισε ο εμπειρογνώμονας.

– Μόνο η συνειδητοποίηση του ότι έχουν το εισιτήριο χωρίς επιστροφή αλλάζει πολλά. Θα είναι ήδη άλλοι άνθρωποι που θα διαφέρουν από εκείνους που πέταξαν από τη Γη. Σε περίπτωση αρνητικής ανάπτυξης των γεγονότων, το αδύνατο της διόρθωσης της κατάστασης στο διστημόπλοιο από τη Γη, θα οδηγήσει στο ότι η εκπλήρωση του επίτιμου καθήκοντος θα πάψει να αποτελεί προτεραιότητα.

H εταιρεία Mars One πήρε ήδη 10.000 ηλεκτρονικά μηνύματα από εκείνους που επιθυμούν να πετάξουν στον ΄Αρη, από 100 χώρες του κόσμου. Θα τους σταματήσει, απ’ ότι φαίνεται, μόνο κάποια ανωτέρα βία – όταν η εταιρεία δεν θα καταφέρει να συγκεντρώσει τα απαιτούμενα 6 δισεκατομμύρια δολάρια και το σχέδιο θα ματαιωθεί. Τα περισσότερα χρηματικά ποσά θα πρέπει να προέλθουν από τα τηλεοπτικά ριάλιτι σόου που αναμένεται να συνεχιστούν και με τη μορφή των απευθείας μετάδοσης προγραμμάτων από τον Άρη.
Η φωνή της Ρωσίας

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑